Şehadetname - Hakka Şehadet Çağrısı - Rss

Veda... Sitemiz Yayın Hayatına Son Veriyor.

Bismillah... Elhamdulillah...

Selam, hidayete tabi olanların üzerine olsun.

Zor bir yazı bizim için. Böyle bir şeyin haberini vermek hoş değil elbet. Lakin bu haberi siz değerli ziyaretçilerimize vermek zorundayız.

4 yıl boyunca elimizden geldiği kadar Hakk yolunda, nebevî bir metod izleyerek tamamen "ilayı kelimetullah" amaçlı bir çalışma yürüttük. Lakin hem diğer çalışmalarımız (e-hadis, kuranansiklopedisi vs) hem de günlük koşuşturmalarımız, bu sitemize göstermemiz gereken asıl ilginin çok gerisinde bıraktı bizi.

Sitemiz, aslında trafik,hit sıkıntısı çekmiyor. Google'da da fena bir konumda sayılmazdı. Ama yine de bizim istediğimiz, nitelikli ve bağlı bir ziyaretçi kitlesi ile etkileşimli bir ortam oluşturmaktı.

OLMADI!

Ne amacımız doğrultusunda çalışabildik, ne de mevcut çalışmalarımız bu isteğimizi karşıladı.

Bunun için öncelikle Allahtan mağfiret, siz değerli ziyaretçilerimizden helallik diliyoruz.

Ömür bitmeden, çok daha nitelikli bir alt yapı ile, çok daha güzel ortamlar oluşturabilir isek, belki Rabbul Alemin bizi buluşturur.

Eğer bizimle iletişime geçmek isterseniz adresimiz:

Esselamu aleykum ve rahmetullahi ve berekatuh...

07 Kasım 2011 Pazartesi, 2:38

Tesbih Kurbanları

Bu kesimlerimizden bir çoğunun ana sermayeleri addettikleri "zikr"in Kur'anî anlamını bilmediklerini, araştırmadıklarını, bu konuda Kur'an'ın değil başkalarının usûl ve üslûbunu izlediklerini görüyoruz. Zikir gibi Kur'an'ın en çok üzerinde durduğu bir konuda ona başvurmadan zikrettiğini sanmak ne büyük gaflet! Kaldı ki bu konuda da hevâ ve heveslere değil bizzat ALLAH'ın koyduğu ölçülere uyulması Kur'an emridir:

"fezkurullâhe kemâ allemekum [ALLAH'ın size öğrettiği gibi ALLAH'ı zikredin]" (2/239). Kur'an'da "cihad" gibi çok anlamlı bir kavram olan zikir, bazı kesimlerce çok yanlış ve tehlikeli bir biçimde diğer anlamlarından soyutlanarak dil ile anmaya tahsis edilmiştir. Allah'ı anmak (2/198), tebliğ (87/9), öğüt ve uyarı (88/21), şükür(7/69) gibi bir çok anlamlara gelen zikir, "alâ " harf-i ceriyle kullanıldığında "dille anmak" anlamına gelir. (6/121)

Aslında zikrin yalnızca "tesbih " anlamına gelmediğini, bundan daha kapsamlı olduğunu Kur'an'dan öğreniyoruz:

"Ey iman edenler! ALLAH'ı çok çok zikredin ve O'nu sabah akşam tesbih edin" (33/41-42)

İnananlara hem zikir hem tesbih emredilmiştir. Bu noktada aynı ayette hem "zikr"in hem de "tesbih"in anılması bu ikisinin birbirinin aynı olmadıklarının en açık delilidir. Bu nedenle, dil ile zikir olan "tesbih"i küçümsemek, yok saymak ya da terketmek bir mü'mine yakışan şeyler değildir. Cihad kavramının içinde "kıtal"in yeri neyse, "zikir" kavramının içerisinde de "tesbih"in yeri odur. Her yaptığı işe "cihad " adını verenlerin "kıtal "(savaş)'in ayrıca farz kılındığını (2/219) gözardı ettikleri gibi, zikrin yalnızca tesbih olmadığını söyleyenlerin bir çoğu da dil ile anma, tekrar etme anlamına gelen "tesbih"in ayrıca tavsiye ve emir buyrulduğunu gözardı etmektedirler.

Kendilerini zikir ehli addedenlere gelince... Bu kesimden kimileri ALLAH'la yaptıkları mukaveleye sadık kalmamışlardır. "Şeriattan bir taş düşerse müridlerimin tüm virdleri düşer" diyen gerçek ve kâmil mürşidin aksine bu mantıktakilerin Müslümanların tüm değerleri ayaklar altına alınırken; değil bir taş, şeriatın temelleri bile hoyratça sökülürken, oturdukları postları başında kılları kıpırdamamıştır. Ümmetin yağmalanan değerleri karşısında hissiz ve kaygısız duran bu mantık, yaptığı işin adını "büyük cihad" koymuştu.

"Büyük Cihad Nedir" Sorusunun Cevabını Kur'an Veriyor

Oysa ki; "Büyük cihad nedir?" diye Kur'an'a sorduğumuzda, Kur'an bize 'büyük cihad'ın ne olduğunu açıkça söylüyordu:

"Kâfirlere uyma ve onlara karşı büyük cihad (cihâden kebîrâ) et " (25/52)

Gerçekten büyük cihad edenler, hem içinin düşmanlarına hem dışındaki düşmanlara karşı çift yönlü bir cephe açıp önce yürek devletini kuranlardı.

Kafasını kalbine kurban eden, dini diriltici bir iksir gibi değil bir uyuşturucu gibi algılayan anlayış, her şeyini bir kişiye ısmarlayarak düşünme zahmetinden kurtulmuştur. Onun yerine başkaları düşünür, başkaları karar verir. Nefreti ve sevgisi 'emir-komut'a bağlıdır.

Gassal Elinde Meyyit Olmak

"Gassal elinde meyyit" olmayı küffar elinde şehid olmaya tercih etmiştir. Ölmeden evvel ölmeye çalışır da, öldükten sonra yaşamayı denemez.

"Mevti tefekkür" ettiğinin binde biri kadar "şehadeti" tefekkür etmemiştir. Yüreğin en büyük iki penceresi olan akıl ve duyularını iptal ettiğinden yürek bir zindana dönüşmüştür.

Bir 'tesbih kurbanı'nın itaat anlayışı' görerek değil, körü körüne bir itaat anlayışıdır. Kurban, emredilenlerin dışında kimseyi dinlememek ve hiçbir kitabı okumamakla kalmaz, Kur'an'a, onun ayetlerine karşı da kör ve sağırdır.

Yürek Devleti - Mustafa İslamoğlu

26 Ağustos 2011 Cuma, 11:30

Oruç Nedir? Neden Tutuyoruz?

İslâmi ıstılahta oruç, "İkinci fecirden (fecr-i sadık'tan)" itibaren, güneşin grubuna kadar yemekten, içmekten, cinsel ilişkiden ve orucu bozan diğer şeylerden, Allahü Teala (c.c)'ya kulluk niyetiyle nefsi alıkoymaya verilen isimdir. Bilindiği gibi oruç, yalnız bedenle yapılan ibadetlerden biridir. Dolayısiyle, her mükellefin kendi nefsi için farz-ı ayn'dır. Resul-u Ekrem (s.a.s)'in; "Bir kimse, başka bir mükellefin yerine oruç tutmaz. Yine bir kimse, başka bir mükellefin yerine namaz kılmaz" (İbnül-Hümam, Fethül-Kadir, Beyrut 1315, II, 85) buyurduğu bilinmektedir.

Kur'an-ı Kerim'de; "Ey iman edenler!.. Sizden evvelki (ümmet)lere yazıldığı gibi, sizin üzerinize de oruç yazıldı (farz kılındı). Ta ki, korunasınız" (el-Bakara, 2/183) buyurulmuştur. Oruç ibadetinin; Hicret'ten sonra farz kılındığı hususunda görüş birliği vardır. Sahih olan rivayete göre, Bedir savaşından kısa bir süre sonra farz kılınmıştır. Hz. Âişe (r.a) validemizden rivayete göre; Resulullah (s.a.s) daha önce "Aşûre orucu"na devam etmiş ve Sahabe'ye tutmaları tavsiyesinde bulunmuştur. Muaz b. Cebel (r.a)'den rivayet edilen bir haberde de, Medine'de her ay üç gün oruç tutmuştur.

İmam Merginani: "Ramazan ayında oruç tutmak farzdır. Çünkü Allahu Teala (c.c) "Sizin üzerinize oruç farz kılındı"” diye buyurur. Ayrıca farziyyeti hususunda kat'i icma teşekkül etmiştir. Bundan dolayı, Ramazan orucunun farziyyetini inkâr eden kimse kâfir olur" (Merginanî, el-Hidâye, I, 118) diyerek, meselenin hassasiyetine işaret etmiştir.

Oruç ibadetinin nedenine gelince; Usûl ûleması, ibadetlerde asıl olanın Allahu Teâlâ (c.c)'ya ihlâsla kulluk olduğunu, sebeplerinin tesbit edilip edilememesinin önemli olmadığını; hikmetlerinden bazılarını kavramanın ve açıklamanın mümkün, ancak teabbüdî olan bu hususlarda illeti tesbit etmenin güç olduğunu söylemişler ve ihlâsla Allah'a kulluğun esas alınmasını tavsiye etmişlerdir.

Resul-u Ekrem (s.a.s)'in: "Oruç insanı Cehennem ateşinden koruyan bir kalkandır. Tıpkı sizi harpte ölüme karşı muhafaza eden bir kalkan gibi" (Nesâî, Savm, IV, 167) buyurduğu bilinmektedir. Oruç, mükellefi her türlü şehvetten alıkoyan ve ihlâsı artıran bir ibadettir. Açlığa, susuzluğa ve nefsin diğer arzularına karşı direnmek oldukça önemlidir. Allahu Teâlâ (c.c)'ya iman eden ve O'nun dini uğruna cihada karar veren müminler; oruç ibadeti ile kuvvetli bir iradeye sahip olurlar. Hicrî takvim ayın hareketlerine göre değiştiği için, her yıl diğerine nisbetle on veya on bir gün önce gelir. Dolayısıyle insan bazen kışın (20) derecede, bazen yazın (+ 40) derecede oruç tutar. Bu bir anlamda mükellefin "Dondurucu bir soğukta ve kavurucu bir sıcakta dahi; Allahu Teâlâ'nın emirlerini eda etmeye hazırım" taahhüdünde bulunmasıdır.

Ayrıca bir ay süre ile Allah Teâlâ (c.c)'nın rızasını kazanmak için, nefsinin bütün şehvetlerini terk etmesi oldukça önemli bir hadisedir.

Oruç ibadetine riyanın karışması da mümkün değildir. Nitekim bir Hadis-i Şerif'te; orucun ve oruçlunun mahiyeti şu şekilde ortaya konulmuştur:

"Oruç bir kalkandır. Oruçlu kötü (kem) söz söylemesin. Kendisiyle itişmek ve dalaşmak isteyene iki defa "Ben oruçluyum"desin ve uymasın. Ruhum yed-i kudretinde olan Allahu Teâlâ (c.c)'ya yemin ederim ki; oruçlu ağzın (açlık) kokusu, Allah indinde misk kokusundan daha temizdir.”Cenab-ı Hak buyurmuştur ki: "Oruçlu kimse benim rızam için yemesini, içmesini ve cinsi arzularını bırakmıştır. Oruç doğrudan doğruya bana edilen (riya karışmayan) bir ibadettir. Onun sayısız sevabını da, doğrudan doğruya ben veririm. Halbuki başka ibadetlerin hepsi on misliyle ödenmektedir" (Sahih-i Buharî Muhtasarı Tecrid-i Sarih Tercümesi, VI, 248, Hadis no: 897).

04 Ağustos 2011 Perşembe, 12:38

Çarşaflı Erkekler

İslam sadece bayanları görünce mi hatırlanmalıdır. İslami hassasiyeti olan biri(kız erkek fark etmez), toplumsal hayatta karşılaştığı kızları (özellikle kendilerini kapalı sananları) görünce hemen eleştirmeye başlar. Sadece başörtüsü takıyorsa bundan dolayı, pardösü giyiyor fakat dış hatları belli oluyorsa ya da çarşaflı! fakat çarşafın! olmuş olmasını yeterli görmüyorsa bunları eleştiri yağmuruna tutar haklı olarak. Bu eleştiriler daha çok okuyan kesimdekilere yapılır. Bununla beraber hiç örtünmeyen kimselere karışılmaz sanki İslami görünüş sadece muhafazakar bayanlara farzmış gibi.

Yazıdaki amaç sıkma başları övmek değil bilakis bakış açısını değiştirmektir. Açık kızları da hatalı görüp onları da bu eleştiri yelpazesine almak gerekir. Ancak belirttiğim gibi amaç açık yada kapalı kızlar değildir. Amacım açık ve kapalı erkeklerdir.

Mücahid(!) bir erkekle sohbet edersek göreceğiz ki bir çoğu, günümüzde Saliha bir kadın kalmadığından yakınır. Yada şehir kızlarını yeterli bulmaz (gerek İslami gerek yetenekleri bakımından). Ya da evlenmek istediği bir profil oluştur dediğinde “Çarşaflı ama gerçek çarşaflı, parfüm kullanmayan, topuklu ayakkabı giymeyen, gerekirse peçe takan, sokağa işi olmadıkça çıkmayan, eve pek misafir kabul etmeyen, evde iken kapı çalındığı zaman tok bir sesle cevap veren (kalpte hastalık oluşmaması için), kültürlü, bunlarla beraber belirtmemekle beraber güzel!(. . . ) de olmasını istiyorlar.

Şimdi bu yukarıda saydığımız kız profilinin karşısında ise bu profili görmek isteyen kendine Mücahid diyen erkek profiline bir bakış atalım. Yukarıdan aşağıya doğru; saçlar muhteşem bir kesim sonucu kısmi Amerikan traşı ve saçlar joleli bir şekilde yukarı doğru dikilmiş, ince üçgen veya daha fantastik bir fol şekli, top sakal yada sinek kaydı traş ya da tamamen İslami amaç taşımayan çizdirilmiş kirli sakal, bedenini tamamıyla sıkan bir t-şort(üzerinde her türlü kapitalist yazı hatta küfür sözleri), bu t-şortun üzerinde düğmeleri tamamıyla açık bir şekilde cafcaflı bir gömlek, pantolon niyetine, düşük bel geniş başlayıp paçalara doğru daralan cebi dizi paçası her tarafı yırtık bir kot pantolon, altına bilekten bir çorap, olmasa olmaz olarak her türlü rengi içerisinde barındıran konvers ayakkabı, fiyakalı bir gözlük, elinde ise minimum 1000 tllik bir telefon, kulağında beyaz bir kulaklıklı son ses bir pop müzik dinler halde toplumun içerisinde.

Bilmem anlatabildim mi. Benim yazıyı yazma amacım bu toplumun yarısını oluşturan, İslam devrimini yapmakla görevli, ihya edici konumda olması gereken ancak yukarıda da tasvir ettiğim gibi kılık-kıyafeti bu şekilde ve kesinlikle İslam devrimini düşünmeyen hem cinslerimi eleştirmek içindir. Hem cinslerim bu kılık kıyafet ile yukarıdaki kız profilini acaba hak ediyorlar mı? Yada o profili istemekte ne kadar haklılar?

Madem bu kadar modayı takip eden bir erkek profilini eleştirdik o halde İslamın istediği erkek profiline de bir bakış atalım. Aslında İslamın dış görünüş olarak illa ki kot giyme gibi bir yasaklaması yoktur. Ancak sakal uzatmanın ve bıyığı kısaltmanın sünnet olduğunu biliyoruz. Peygamberimizin(sav)in bir dönem saçlarını omuzlarına kadar uzattığını biliyoruz. Pantolon ya da aynı işlevi gören bir kıyafetin ayak bileğinden yukarı da olması gerektiğini, aksi takdirde cehennem ile tehdidi olduğunu da biliyoruz. Ya da Peygamberimizin(sav) müşriklere benzememeyi ısrarla tavsiye ettiğini Hıristiyanların giydiği bir kuşağı giymemeyi tavsife ettiğini, gayrimüslimler sakal uzattığı zaman kısaltmayı, kısalttıkları zaman ise uzatmayı tavsiye ettiğini biliyoruz (saç için de aynı durumun söz konusudur).

Bu açıklamalar bize İslami bir görünüşün ne kadar önemli olduğunu açıklıyor. Bu kadar yazıdan sonra denebilir ki kişinin söyledikleri ile yaptıklarının çelişmemesi lazım. Bu çok doğru elimizden geldiğince İslami bir görünüş kazanmaya çalışıyoruz. Ha yazdıklarımız hayatımız ile çelişiyorsa bile verdiğim örnekler Peygamberimizin(sav) Sünneti, herkesin bu örneklere dikkat etmesi gerekir. Burada değinmeden geçemeyeceğim bir olay daha var. O da İslamın özünü aldıklarını sanan ve bu yukarıda ki sünnetleri yapmak bir yana, yapanları da eleştirenlerin tutumu. İşte bu tutum müşriklerin hangi dönemde yaşıyoruz Kuran’a gerek var mı? ” yaklaşımlarına benziyor. Ya da “Peygamberimizin(sav) kılık kıyafeti o zaman ki Arap toplumunun gelenek görenekleriydi, dolayısı ile farklı toplumlarda farklılık gösterebilir, Peygamberimiz(sav) farklı bir toplumda gelse idi farklı görünüşe sahip olacaktı!. ”Arkadaşım Öyle ya da böyle şu an sakallı bir profil görünce(her ne kadar sahtekar kişiler kendi emelleri doğrultusunda kullanıp itibarını düşürmüş olsalar dahi) aklına İslam gelmiyor mu? O sahtekar kişiler yanlış tanıttılar diye Sünnet’ten mi kopalım? 21. yy modasını mı takip edelim? Ya da İslam sadece dış görünüş dini değildir diyenlere; Biz sadece dış görünüş dini midir? diyoruz , İslami topyekun kabul ediyoruz (tüm emir ve nehyleri ile) ve bununla beraber sünnetin de olmasını istiyoruz. Peki bizim tüm gündemimizi sadece sakal(takılıp kalıp) mı belirliyor? Hayır biz sadece tüm konularda olduğu gibi İslami bütünüyle yaşamak istiyoruz hepsi bu. Bir devrim olacaksa dahi bu, sünneti(tamamıyla) yaşayanlar tarafından olmalı. Ha bir devrimi (dış görünüş) baltalayacaksa o ayrı(reddetmeyerek farklı bir şeyler düşünülür). Ama onu da takiye diyerek her türlü haltı yapacaksak ona da kesinlikle karşı oluruz. Biz sadece tavsiye ederiz, dikkat etmeleri gerektiğini söyleriz gerisi Allah’ın izni iledir…

Selam Hidayete Tabii Olanların Üzerine Olsun…

Mehmed Said EREKLİ

27-04-2011

saiderekli@gmail.com

14 Haziran 2011 Salı, 2:59

Rabıta Nedir? - Ferit Aydın

Râbıta nedir?

Bu soru, özellikle yakın bir geçmişten beri pek çok insanın zihnini meşgul etmektedir. Çünkü ne ilginçtir ki XIX. yüzyılın başlarından bu yana Nakşibendî Tarîkatı'nın önemli bir kuralı haline getirilmiş bulunan râbıtanın asıl kaynağı ve içyüzü hakkında (bu tarîkatın çağdaş rûhânîleri de dahil) hemen hiç kimsenin etraflı bir bilgisi yoktur!

Tarîkatlar zaten kapalı, mistik kurumlardır. Bu nedenle dış dekorlarının arka planında gizli kalan ve halk tarafından pek bilinmeyen çok ilginç inanış ve tapınma şekilleri, âyin ve törenler, söylem ve kavramlar vardır. Bunların kaynakları ve amaçları ise hem çok çeşitli, hem de son derece çetrefil, karmaşık ve mitolojiktir. Türk toplumunun, genelde dünya Müslümanlarından farklı biçimde gelişmiş olan din anlayışı, büyük ölçüde bu olgudan etkilenmiştir.

Onun için bu bakış açısının temelindeki gerçek nedenleri gün yüzüne çıkarmak ve bu suretle yüzyıllar önce yapılmış olan birtakım yanlışlıkları düzeltme imkanını bulmak amacıyla bu kurumların ve doktrinlerinin çok esaslı şekilde araştırılması gerekir. Çünkü özellikle Türkleri, İslâm adına tarih boyunca bu kurumlar yönlendirmiştir.

İşte râbıta, bu mitolojik ve mistik yumağın örgüsü içinde çok önemli bir yer tutmaktadır.

Son yıllarda Türkiye'de yaşanan kavram kargaşası, her ne kadar içinden çıkılmaz bir düşünce kaosunu birlikte getirmişse de, denebilir ki bu durum bazı mistik ve felsefi terimlerin az veya çok deşifre olmasını da sağlamıştır.

Kavramlar etrafında tartışmaların kızışmasıyla birlikte, tarîkatların dışında kalabilmiş olan birçok kimse, son zamanlarda râbıta hakkında kuşkuya düştüler ve birtakım arayışların içine girdiler. Bu gelişmelerin sonucu olarak ilginç sorular gündeme geldi. Çünkü İslâm’ın, kitap ve sünnetle belirlediği ibâdetler bütün Müslümanlarca kesin ve açık şekilde bilinmekte ve Hz. Peygamber (s)'in bizzat uyguladığı biçimlerde bu ibâdetler bütün dünya Müslümanları tarafından yaklaşık 1500 yıldır uygulanmaktadır. Oysa râbıta, çoğunluğu Türkiye'de yaşayan ve sadece Nakşibendîler olarak bilinen bir azınlık tarafından ve büyük ölçüde gizli olarak bir ibâdet havası içinde icra edilmektedir.

İşte bu noktalar çok esaslı şekilde incelendikten sonra hazırlanmış olan bu çalışmanın temel amacı râbıtayı belgesel olarak ortaya çıkarmaktır. Ancak hemen eklemek gerekir ki aslında bu kitap, son yıllarda gözlenen İslâmî uyanışın ve aydınlanma özleminin bir ürünü ve gerçekleri yakalama arayışının bir cevabıdır.

Çünkü Müslümanlar, hız ve iletişimin getirdiği avantajlar sayesinde ele geçirdikleri ipuçlarıyla âdetâ iz sürerek şimdiye kadar kapalı kalmış birçok mesele hakkında büyük bir hırsla aydınlanmak istiyorlar. Onların bu susamışlığının temelinde ise başlıca iki amaç vardır.

Birincisi: Aydınlanarak İslâm'ın, bütün çarpıcılığıyla güzelliklerini görebilmek ve onu, hapsedildiği tozlu raflardan indirmek ve hayata geçirmektir.

İkincisi ise: İslâm’ın yüzyıllardır, gerek sosyal ve toplumsal yaşamdan soyutlanmasında, gerekse orijinal değerlerinin çarpıtılarak yozlaştırılmasında etkin olmuş bütün nedenleri öğrenmek ve bunları ortadan kaldırmaktır.

İşte elinizdeki bu kitap, yukarıda özetlenen iki amaçtan özellikle ikincisinin, belli sınırlarda gündemini hazırlamaya yöneliktir!

Kitap, iki ana bölümden oluşmaktadır:

Birinci bölüm, tarîkat kaynaklarına göre râbıta hakkında genel bilgileri içerir.

İkinci bölüm ise, râbıtaya ilişkin çok yönlü analitik ve eleştirel değerlendirmelerden oluşur.

Bu çalışma eğer gerçeklerin yakalanmasında ve özellikle vicdanların, kitaba uydurulmuş bazı şirk biçimlerinden temizlenmesinde Müslümanlara ışık tutacak olursa, sonuç bütün tevhid ehlini sevindirecek ve bu mutluluktan bizim payımız da elbette ki büyük olacaktır.

Bu hayırlı amacın gerçekleşmesi ve katıksız bir tevhid ve imanın gönüllere yerleşmesi için Allah Teâlâ'ya dua ediyoruz.

21 Mayıs 2011 Cumartesi, 8:54

Faiz - Mevdudi

“Çağdaş Nizamlar ile İslam Arasında ekonomik Esaslar” adlı kitabımızın altıncı bölümünde de kısa fakat toplu olarak açıkladığımız gibi ölçülü ve adil ekonomi sistemini dört esas bölüme ayırmıştık:

1)Kanun ve Yönetmelik sınırları dahilinde (Kısmen) serbest ekonomi,

2) Zekat ödeme mecburiyeti,

3)Miras kanunu,

4) Faizin yasaklanması,

1) Bugün, sınırsız kapitalizm ile Komünizm ve Faşizm’in zararlarını görebilen herkes, birinci bölümün doğruluğunu hiç değilse prensip olarak kabul ediyorsa da zihinlerinde hala açığa çıkmamış müphem taraflar kalmıştır. Fakat yukarıda adı geçen kitabımızda etraflıca açıklanan, Arazi ve Üretim araçları ile ilgli İslam Ahkamı’nın iyi anlaşılması zihinlerden bu tip istifhamları sileceğine kanaatimiz vardır. Hem “İslamda arazi Mülkiyeti Meselesi” adlı kitabımızın da bu konuda yardımcı olacağına inanıyoruz.

2) Bu ikinci bölümün doğruluğu ve faydalı oluşu ise, bugün geniş ölçüde dünyanın gözü önüne açık olarak serilmiştir. İyi bir tetkikçi gözlemci’nin gözünde; toplumu teminat altına almak, kalkındırıp mutlu bir seviyeye yükseltmek için, zekat usulünün İslam’a getirdiği şümullü sistemin yanında, Komünizm, Faşizm ve demokratik kapitalizmin çağımızda, aynı maksat ve gayeler için getirdiği geniş sistemlerin, kayda değer hiç bir ehemmiyeti olmadığı aşikardır.

Böyle olmasına rağmen insanlar İslam’ın zekat kurallarını bütün detaylariyle birlikte kavramadıklarından olacak ki bu konuda daima şüpheye düşerek medeni bir devletin çağımızda zekat usulünü, onda bir (öşür) beşte bir (humüs) prensibini nasıl uygulayabileceğini az da olsa idrak edememektedirler. Bu konuda duyulan eksikliği “İslam’da Zekat Kuralları” adlı kitabımız giderecektir inşallah.

3) Fakat üçüncü bölümde ele alınan miras konusunda İslamın tuttuğu yol dünyanın diğer bütün miras kanunlarına ayıkrıdır. İnsanlar, İslam miras kanununun bir çok hikmetlerini anlamadıklarından olacak ki bir sürü tenkit ve itirazlarda bulunuyorlar. Halbuki dünya şimdi kendiliğinden İslam miras kanunlarına doğru yavaş yavaş dönüş yapmaya başlamıştır. Hatta Rusya Komünizm’i bile İslam miras kanunlarından faydalanmaktan ve adapte etmekten başka çare bulamamıştır.

4)Fakat en çok güçlüğe, insanlar dördüncü bölümü anlamakta düşünüyorlar, doğru olabileceğine inanmakta zorluk çekiyorlar.

Asırlardır geleneksel basit ekonomi ilimleri insanların kafasına yer ederek faizin yasaklanması işinin yalnız “duygular” la ilgili olduğu, hakikatle hiç bir ilişiği bulunmadığını beyinlere iyice işlemiş ve kişinin başkasına faiz istemeden borç vermesinin bağıştan başka bir şey olmadığı kanısını uyandırmıştır.

Bu iktisat bilimlerine göre, güya dinin insanlardan faizi terk etmelerini bu kadar bir şiddet ve kat’iyetle istemesi haksızlık olup insanlık için faydalı ve kaçınılmaz bir ihtiyaç olan şeyi bırakmalarını emretmesi fıtratın sınırları dışına çıkmakmış. Hem faiz akıl ve mantık yönünden çok makul olup iktisadi yönden itiraz edebilecek bir tarafı da yokmuş. Öteden beri yayılarak zihinlere yerleşmesi için gayret sarfedilen, burjuva sınıfının bu yanlış nazariyesinin tesiriyle, yeni kapitalistik sistemi tenkit edip zarar ve kusurlarını açıklarken bu günün insanları bu nizamın esas kusuru olan faizi görememektedirler. Görseler bile sözü kısa keserek yazılarında ve konferanslarında bunun üzerinde durmamaktadırlar. Halbuki bu nizamın başta gelen kusuru faizdir. İnsanlığa en çok felaket getiren de odur.

Bugün Rusya’daki komünistlerin dahi, her fesatlığın başı olan faizcilik işini ilerletmek, geliştirmek için İngiltere ve Amerika gibi (kapitalist devletlerin) sarfettiği gayretten geri kalmıyan bir gayret sarfederek çalışmakta olduklarını görüyoruz. (Halbuki bu meselede komünistler kapitalizm ile mücadele ederler.)

En çok hayret ettiğimiz bir husus da, faiz düşmanlarının en kuvvetlisi ve en fazla düşmanı müslümanların olması gerekirken Batının yanıltıcı propagandası onları da tesiri altına almış, içlerinde zayıf karekterde ve akıldan uzak olan din adamları: “Faiz tenkit edilmeye müstahak, kötü bir şeyse, muhakkak şahsi ihtiyaç ve nafakaları için borç olan insanlardan alındığı takdirde öyledir” demeye başlamışlardır. Yoksa bunlarca ticaret ve diğer iktisadi işlerde kullanmak üzere borç olan insanlardan faiz almak ahlaka da, insanlığa da, aykırı değildir. Hiç bir iktisat prensibiyle de çelişmez. Bu tip faiz helaldir. Allah’ın insanlara bir lütfudur," demekte de hiç tereddüt etmezler.

Çok daha hayret edeceğimiz diğer bir husus, günümüzde bazı sözde müslümanların kendilerini birtakım hileli ve dolanbaçlı yollarla kandırarak ve çürük esaslara güvenerek, eski zamanların faizciliğini ayırdetmeye, arada bir fark olduğunu göstermeye uğraşmaları ve zamanımızda bankalar yolu ile dönen faizli mali işler iyidir, hiçbir kirli tarafı yoktur, bundan faydalanmak tamamen caizdir ve haram değildir, demeleridir.

Bu yanıltmalara ve sapık görüşlere düşmekten yana bahtiyar olanlar ise faizi iptal edip kaldırdıktan sonra, mali işleri zamanımıza uyacak şekilde yürütmenin nasıl mümkün olacağını idrak edememektedirler.

İşte bu kitapta ele alacağımız konular, açıklamaya çalışacağımız problemler bunlar olacaktır inşallah.

Ebul-A’la El-Mevdudi

21 Mayıs 2011 Cumartesi, 8:15

Risale-i Nurlardaki Büyük Yanlışlar

Risale-i Nur karşısında Müslümanların bu tavrı, İsrailoğullarının Allahın kitabını bırakıp alimlerin kitaplarına sarılmalarına ne kadar da benziyor.

Bir elimizden geldiğince Risale-i Nurlara eleştirel bir bakış sergilemek istedik. Niyetimiz kimsenin kusurlarını ortaya dökmek değil. Ama mesele imanî bir mesele olunca insanların dikkatini aşağıda listelediğimiz yanlışlara çekmek şart oldu.

Hemen belirtelim ki Risalelerdeki yanlışlar bunlarla sınırlı değil. Biz sadece bir kısmını aldık.

RİSALE-İ NURLARDAKİ BÜYÜK YANLIŞLAR :

‎"Kur’an’ın gizli hakikatleri Risale-i Nur ile birlikte bize iniyor!!"Şualar, Sözler Yayınevi, İst. 1993, s. 617

Burada da risalelerin eksiksiz olduğu mesajı veriliyor :

“Sözler” şüphesiz Kur’an’ın nurlu parıltılarıdır. Açıklanmaya muhtaç yerleri eksik olmamakla birlikte tümüyle kusursuz ve eksiksizdir."

Barla Lâhikası sayfa 26. İfadeler sadeleştirilmiştir. Aslı şöyledir: Mübarek Sözler şübhesiz Kitab-ı Mübin’in nurlu lemaatıdır. İçinde izaha muhtaç yerler eksik olmamakla beraber küll halinde kusursuz ve noksansızdır.”
“Risale-i Nur bu asırda, bu tarihte bir “urvet-ül vüska”dır. Yani çok sağlam, kopmaz bir zincir ve bir “hablullah” yani Allah’ın ipidir. Ona elini atan, yapışan kurtulur (Şualar, Sözler Yayınevi, İst. 1992 s. 231)

Şualar s. 601. “Resail-in Nur dahi ne şarkın malûmatından, ulûmundan ve ne de garbın felsefe ve fünunundan gelmiş bir mal ve onlardan iktibas edilmiş bir nur değildir. Belki semavî olan Kur’an’ın, şark ve garbın fevkindeki yüksek mertebe-i arşîsinden iktibas edilmiştir.”

Said Nursi, risalelerin yazdırıldığını, kendinden bir şeyler katmadığını, demek ki “kutsal” olduğunu birkaç yerde ifade eder. O ifadelerden birisi de şudur.

“Bu risalenin mukaddimesinin bu derece uzun olması istemeden olmuştur. Demek ihtiyaç var ki, öyle yazdırıldı” Şualar, Yedinci Şua, (Âyetü’l- Kübrâ), Sözler Yayınevi, İstanbul 1992 s. 84.

Şualar, Onbeşinci Şua, sayfa 526’da Risalelerin, bazı şakirtleri perde altından gelen kudreti ile mahkemelerden beraat ettiğini iddia eder:

“.. o risalenin hem Ankara hem Denizli Mahkemelerinde galebesiyle ve perde altında tesirli intişarıyla talebelerine beraet kazandırmağa sebep olduğu gibi…”

Hemen burada sormak gerekiyor : peki kendisi neden o kadar yıl hapis yattı? sürgün yedi? yoksa o zaman o sözler, şualar "nazil olmamış" mıydı?

Said Nursi bununla da yetinmiyor Sikke-i Tasdik-i Gaybî adlı eserinde, Hz. Ali’nin Cebrailin şahsı ile muhatab olduğunu, ondan bir takım sayfalar aldığını da iddia ediyor. Ezelden ebede bütün olmuş ve olacakların ilimlerinin kendilerine inkişaf ettiğini söylüyor. İtiraz edip şüpheye düşenleri zelil olmakla tehtid ediyor:

Kaynaklı indeksli Risale-i Nur Külliyatı, c. II, Sikke-i Tasdik-i Gaybî, (Onsekizinci Lem’a) İstanbul 1995, s. 2079, Metnin aslı şöyledir: “Hazret-i Cebrail’in, Âlâ Nebiyyina (a.s.m.) huzur-u Nebevide getirip Hz. Ali’ye Sekine namıyla bir sayfada yazılı İsm-i Âzam, Hz. Ali’nin (r.a.) kucağına düşmüş. Hz. Ali diyor: “Ben Cebrail’in şahsını yalnız alâimü’s-sema suretinde gördüm. Sesini işittim, sayfayı aldım, bu isimleri içinde buldum” diyerek bu İsm-i Âzamdan bahs ile bazı hadisatı zikirden sonra tahdis-i nimet suretinde diyor ki:

“Evvel-i dünyadan kıyamete kadar ulum-u esrar-ı mühimme bize meşhud derecesinde inkişaf etmiş, kim ne isterse sorsun, sözümüze şüphe edenler zelil olur.”

Şu dizelere dikkat edelim :

‎"Bizi aracı yap, her korku ve darlıkda.
Her şeyde her zaman, candan koşarım imdada
Ben korurum müridimi korktuğu her şeyde.
Koruyuculuk ederim ona, her şer ve fitnede.
Müridim ister doğuda olsun ister batıda
Hangi yerde olsa da yetişirim imdada"
(Said Nursi, Sikke-i Tasdik-i Gaybî, Sözler Neşriyat, İstanbul 1991, s. 119.)

Said Nursi, bu dizelerin, Abdulkadir Geylanî tarafından kendisi için yazıldığını iddia etmiştir. Ki bu dizeler, tevhid inancına, Allahtan başkasının yardıma çağırılamayacağı ilkesine, duada Allah ile araya kimsenin konamaması inançlarına terstir.

Neml Suresi 61 ve ayetlerde Allah Teala, “(Onlar mı hayırlı) yoksa, yeryüzünü oturmaya elverişli kılan, aralarında nehirler akıtan, onun için sabit dağlar yaratan, iki deniz arasına engel koyan mı? Allah'ın yanında başka bir ilâh mı var? Hayır onların çoğu (hakikatları) bilmiyorlar.(Onlar mı hayırlı) yoksa, kendine yalvardığı zaman bunalmışa karşılık veren ve başındaki sıkıntıyı gideren, sizi yeryüzünün hakimleri yapan mı? Allah'ın yanında başka bir ilâh mı var? Ne kıt düşünüyorsunuz!”

Ahkaf Suresi 5. Ayette de Allah Teala şöyle buyuruyor : Allah'ı bırakıp da kıyamet gününe kadar kendisine hiç bir cevap veremeyecek olanlara dua eden kimseden daha sapık kim olabilir? Oysa taptıkları şeylerin, onların yalvarışlarından haberleri bile yoktur.

“Vay o kimselere ki, kendi elleriyle kitap yazarlar, sonra “bu Allah katındandır” derler. Hedefleri, onun karşılığında bir şeyler almaktır. Vay o ellerinin yazdığından dolayı onlara! Vay o kazandıklarından dolayı onlara!.” (Bakara 2/79).

16 Mayıs 2011 Pazartesi, 12:01

Resulallahın Hakkı Beyan Etmesi

Aksini nasıl düşünebiliriz; o halk içinde hakkı en iyi bilen kişi değil midir?

O, hakkı beyan etmede insanların en kabiliyetlisi değil midir?

İnsanlara güzel öğüt veren insanların en güzel öğüt vereni o değil mi?

Bütün bunlar, onun hak konusundaki beyanının bütün insanların açıklamalarından daha mükemmel olmasını gerektirmez mi?

Söz söyleyenlerin sözünde ve iş yapanların işinde mutlaka bir kudret, bir ilim ve bir irade vardır.Söz söylemekten, iş yapmaktan aciz olan birisinden bu tür şeylerin sadır olması imkânsızdır. Söylediğini ve yaptığını bilmeyen cahil, muhkem söz söyleyemez, mazbut iş yapamaz. Bozuk irade sahibi bir insan hidayete yürüyemez nush ve salaha ulaşamaz. Konuşan bir kişi hakkı bilen ve insanların hidayetini amaçlayan biri olup buna güç yetirebiliyorsa, güç yetirebildiği şeyin onda varlığı, artık vacip olmuştur.

Muhammed (sallallahu aleyhi ve sellem)halk içinde hakkı en iyi bilendir; insanlar arasında dili en düzgün, beyanı en sahih olandır. O, kulların hidayeti konusunda insanların en hırslısıdır.

Nitekim Allah Teala şöyle buyurur:

"And olsun ki, içinizden, sizin sıkıntıya uğramanız kendisine ağır gelen, size düşkün, inananlara şefkatli ve merhametli bir peygamber gelmiştir"(Tevbe: 9/128)

"Onların doğru yolda olmalarına ne kadar özensen yine de Allah saptırdığını doğru yola iletmez" (Nahl: 16/37)

Allah ona, apaçık bir şekilde tebliğ etmesini vacip kılmış, insanlara Kitap'ı -onlar için indirileni- açıklasın diye indirmiştir. Öyleyse onun hitabının açıklamasının sözlerinin diğer insanlardan daha mükemmel olduğunda şüphe yoktur. O halde nasıl olur da o hakkı açıklamamış olur?

Aksine o, cehaletine, ilminin ve aklının noksanlığına rağmen, kendisine pek çok deliller gösterilen kimselere hakkı beyan etmiştir. Bu konu diğer yerlerde daha geniş olarak anlatıldı.

27 Nisan 2011 Çarşamba, 3:33

Internet Explorer Kullanıcıları Dikkat!

Sitemizin Internet Explorer kullanıcılarına bir uyarıda bulunmak istiyoruz.

Tarayıcılar son birkaç yılda kendilerini çok geliştirdiler ve gelişen web teknolojilerine ayak uydurdular.

Internet Explorer ise bütün bu gelişmelere rağmen kararlı bir sürüm oluşturamamış ve web sitelerinin bazı fonksiyonlarını çalıştıramaz durumdadır.

Internet Explorer kullanıcılarının sayısı her ne kadar azalıyorsa da eski alışkanlıklardan dolayı kullananların sayısı epey fazla. Ziyaretçilerimizden ricamız, daha yeni tarayıcıları kullanmanız. Bu sayede sırf bizim sitemizi değil, diğer internet sitelerini de daha rahat, hızlı ve güvenilir bir şekilde kullanabilirsiniz.

Firefox İndirmek İçin Tıklayınız

Chrome İndirmek İçin Tıklayınız

Opera İndirmek İçin Tıklayınız.

Yukarıda önerileri sunduğumuz tarayıcıları kullandığınızda Internet Explorer'a bir daha geri dönmeyeceğinizden eminiz.

21 Nisan 2011 Perşembe, 7:36

Doğru Bildiğimiz Yanlışlar

Videoyu HD olarak buradan izleyebilirsiniz. : http://youtu.be/MW15IWG8ZIc?hd=1

21 Nisan 2011 Perşembe, 6:46

Doğrulama Kodu Neden Gerekli?

Doğrulama kodu, sistemimizi bot türü saldırılardan korumak için gerekiyor. Sitemize kötü niyetli programcılarca yazılmış programlarla kayıt yapılıyor ve sistemimize sızılmaya çalışılıyor. Bunu önlemek için doğrulama koduna ihtiyaç duyuyoruz.

Resimde gördüğünüz yazıyı aşağısında bulunan kutuya girmeniz gerekiyor.

Eğer yazıyı okuyamıyorsanız düğmesine basarak yeni kodun oluşmasını sağlayabilirsiniz.

Hemen aşağısındaki kutuya kelimeyi girerek işlemin tamamlanmasını sağlayabilirsiniz.

18 Nisan 2011 Pazartesi, 2:20

Hakkımızda

Rabbimiz azze ve celle Rahman suresinin ilk dört ayetinde şöyle buyurmaktadır: “Rahmân çok merhametli olan Allah) Kurân'ı öğretti. İnsanı yarattı. Ona beyanı öğretti.” Rabbimizin dikkat çektiği üzere beyan insanlara Allah tarafından bahşedilmiş önemli hasletlerdendir. Biz de bu hasleti, dilimiz döndüğünce insanları doğru dinin doğru kurallarına yönlendirmek amaçlı kullanmak amacındayız.

Allah azze ve celle, En’am 159. Ayetinde, hizipleşme ile ilgili şöyle buyurmaktadır: “Dinlerini parça parça edip, grup grup olanlar var ya, senin onlarla hiçbir ilişkin yoktur. Onların işi Allah'a kalmıştır, sonra (Allah) onlara yaptıklarını haber verecektir”

Beyanın en büyük sanatkârı Allah Teala, Hacc suresinin son ayetinde bize “Allah uğrunda gerektiği gibi cihad edin. Sizi o seçmiş, babanız İbrahim'in yolu olan dinde sizin için bir zorluk kılmamıştır. Daha önce ve Kur'ân'da, Peygamberin size şahid olması, sizin de insanlara şahid olmanız için, size müslüman adını veren O'dur. Artık namaz kılın, zekat verin, Allah'a sarılın. O sizin sahibinizdir. O ne güzel sahip ve ne güzel yardımcıdır!”

Biz de Rabbimizin bu emirlerini tutuyor, hizipleşmeye ve fırkalaşmaya meydan vermiyoruz. Ve kendimize başka isimler aramıyoruz. Allahın dininden başka bir fırkaya, mezhebe, akıma ait olmak gibi bir sorunumuz, gündemimiz yoktur. Ancak “hizipleşmeyeceğiz” derken “ne olursan ol gel” de demeyeceğiz.

“Bana gelenekten ve atalarımdan kalan dini değil, Allah katında yegane din olan İslâmı soracaklar” diyorsan gel diyoruz.

“Ben cemaatimi, tarikatımı, hocamı, şeyhimi dinde söz sahibi edinmedim. Benim dinimde söz sahibi ancak ve ancak Allahtır” diyorsan gel diyoruz.

İmanî manada aşırılığı, bariz hataları olmayan ilim önderlerinin, alimlerin eserlerinden istifade ediyoruz. İstifade ederken alimin mensubu olduğu fırkaya, mezhebe bakmıyoruz. Allahın ayetlerini referans alıp almadığına bakıyoruz. Dolayısıyla herhangi bir akımın, cemaatin, tarikatın propagandasını yaptığımız düşünülemez. Propagandasını yaptığımız tek şey, Allahın dini İslâmdır.

Musa aleyhisselam, Allahu Teala’ya şöyle yakardı : “Ey Rabbim! Benim göğsüme genişlik ver, İşimi kolaylaştır, Dilimden düğümü çöz. Ki, sözümü iyi anlasınlar.” (Taha 25-28)

Allahu Teala, Fatiha Suresi’nin 6. Ayetinde “bizleri doğru yola hidayet et” şeklinde dua etmemizi öğütlüyor.

Allah’tan bizleri sıratı mustakim üzere yaşamayı, bu yola çağıranlardan olmayı, yolumuzu aydınlık etmesini, üzerimizden yardımını esirgememesini, göğsümüzü genişletmesini, işimizi kolaylaştırmasını ve dilimizdeki düğümü çözmesini niyaz ediyoruz.

Bizleri aşağıda bağlantı verdiğimiz sosyal medya ortamlarından da takib edebilirsiniz.

Facebook : http://facebook.com/sehadetname

Twitter : http://twitter.com/sehadetname

Friendfeed : http://friendfeed.com/sehadetname

18 Nisan 2011 Pazartesi, 1:17

Tağutunu Kurban Et

“İbrahim “ Nebi, isminin menşei olarak rivayet edilen “eburrahim” terkibinden anlaşılacağı üzere, “çok merhametli , müşfik, yufka yürekli bir baba”ydı.Kalbi öylesine rakik idi ki, Canab-ı hakk onu vasfederken , “İbrahim , gerçekten çok içli, duygulu, müsamahalı, yumuşak kalpli ve kendini Allah’a adamış bir kimse idi” buyuruyordu. Hep ah ü enin eden, çok gözyaşı döken, merhameti engin, sevgisi ve şefkati sonsuz resule, “ismail’ini kurban et!..” deniliyordu.

Koca bir yüz yılı sıkıntılarla geçirmiş, tevhidin müezzinliğini yapıp şirk sütunlarını bir bir devirmiş; kendisinden sonra insanlara yol gösterecek hayırlı bir varis, göz aydınlığı olacak salih bir çocuk istemiş, beklemiş…beklemiş…artık yaşlanmış, saçı sakalı ağarmış ve nihayet hayatının semeresini, insanlık ağacının “asıl meyve” sine dayelik edecek mübarek tohumu bulmuş bir baba ile yeni açmış tomurcuk bir oğul…

Öyle bir oğul ki; babası onun gelişini yüz yıl beklemiş, o ise babasının hiç beklemediği bir anda gelmiş; gelmiş ve İbrahim’in can delikanlısı, hayatının neşesi, aşk, umut ve zevk aşısı kutlu bir fidan oluvermiş.

“İbrahim! Bıçağı oğlunun boğazına daya ve onu kendi ellerinle kurban et!”

İşte Allah’ın Halil’i bu mesajın şokuyla belki hayatında ilk defa korkmuş, ürpermiş… Hangisini seçersin ey İbrahim ?

Esareti mi, kurtuluşu mu? Babalık şefkatini mi, nebilik ciddiyetini mi? İsmail’i mi, Rabbini mi? Seç ey İbrahim!..

Biricik gönül meyveni, ciğer pareni, ilgi, merak ve zevkinin odağı yaşama bahaneni, -dünya cihetiyle-seni hayata bağlayan ve bu diyarda tutan her şeyi… Oğlunu, hayır, doğrusu İsmail’ini; kurbanlık bir koyun gibi tut, yere yatır. Ve kes şah damarını.

Yürek yakan bir hal, göz yaşartan bir sahne… Babada rüyayı anlatacak derman kalmamış.

Ruhunun inleyişini terennüm edecek solukları dahi tükenmiş. “Ben seni kurban etmekle emir olundum” demenin hayali, bile onu titretmekte. Durumu anlatmak için defalarca niyetlenir, “İsmail” der, durur; biraz bekler,tekrar cesaretlenir, bir kere daha yavrusuna hitap eder, yine gerisini getiremez. Ama sonunda kalbini Allah’a ısmarlar, canını dişine takar ve hızla söyler; “evladım, rüyamda seni kurban etmek üzere olduğumu, boğazlamaya giriştiğimi gördüm, sen ne dersin bu işe!?”

İsmail durumu anlar. Babasının rikkatli yüzüne sevgiyle bakar, yufka yüreğine canı yanar, teselli eder onu; “Babacığım! Hiç düşünüp çekinme, Hakk’ın buyruğunu yerine getirmekte tereddüde düşme. Teslim ol Rabbine, sana Allah tarafından ne emrediliyorsa onu yap. İnşallah benim de sabırlı, dayanıklı biri olduğumu göreceksin” der. Canını Allah yolunda vermek üzere boynunu uzatabilen bir yiğit… İtaatteki inceliği kavrayan ve Canan uğruna kurban olmayı temsil eden Tevhid delikanlısı... İsmail.

Hakkı kabullenme noktasında öyle yumuşak ve öyle uslu duruyor ki, sanki 12 yaşında bir genç değil, “pek sabırlı bir kurban”.

Kalbi rikkat ve şefkatle çarpan Halil, önce aşkın ruha kazandırdığı gücü kullanarak kendi içinde kendini öldürür, kendi can damarını keser. İçi kendi benliğinden boşalınca, gönlü bütünüyle Allah ile dolar. O artık sadece “Hu” ile soluk alan bir canlı haline gelir.

İşte her ikisi de Yaratan’ın emrine teslim ..İbrahim oğlunu şakağı üzere yere yatırır; çabuk ve rahat kessin de cancağızına çok acı çektirmesin diye önce elindeki bıçağı biler, onu taşa çalar. Tamam , taş dahi iki parça..

Ama hayret, taşı parçalayan bıçak, pek narin bir boğaza işlemiyor. Bu bıçak kesmiyor.

Ve bir koyun, bir de mesaj;

“Ey İbrahim! Sen rüyana sadık kalıp onun gereğini yerine getirdin, vazifeni eda ettin; Allah da İsmail’in yerine kurban edesin diye bu koyunu gönderdi. İşte böyle ödüllendiririz Biz iyileri, ihsan eklini!”

Evet Allah hiçbir zaman İsmail’in kanını murat buyurmadı. O’nun kurbana asla ihtiyacı olmadı.

Kesilen kurbanlıklardan maksat onların eti ve kanı da değildi. Her yerde ve her zaman söz konusu olan insanların maddi-manevi ihtiyacı idi. Rahman u Rahim, İbrahim’i İsmail’i kurban etme doruğuna çıkardı; ama İsmail’i kurban ettirmeden zirveyi fethettirdi. İbrahim’in torunlarından da et ve kan değil, niyetlerinde takva istedi. Şimdi sen, Ey bu devrin İbrahim’i bugünde sen “kurban” emrine muhatapsın.

Senin İsmail’in kim veya ne?

Makamın mı, şerefin mi, kariyerin mi, yavuklun mu? Paran, evin, bilgin, mesleğin, gençliğin yada güzelliğin mi? Yoksa nefsin, benliğin mi?

Söyledim ya sana; İbrahim için İsmail yalnızca bir babanın oğlu demek değildi;

Izdırapla geçen bir ömrün mürüvveti, acılarla dolu bir asrın mükafatı, çileli bir hayatın meyvesi , yaşlı bir babanın sevinç vesilesi, yüzyıllar sonra gelecek Medine Gülü’nün tomurcuğu, bir peygamberin nübüvvetle şereflendirilecek güzide mahdumuydu. İbrahim’in İsmail’i oğluydu; o oğlunu kurban etti. Senin İsmail’in belki “kendin”, belki “ailen”, mesleğin, servetin, onurun… Seni faziletli, saygın ve hürmet edilen biri yapacağına inandığın, onu elde etmek ya da yitirmek için bütün iyilik ve güzelliklerden geçmeyi dahi göze aldığın gönlünün yongası.. işte senin İsmail’in. O şahıs da olabilir, bir mal da… Bir konum, bir durum hatta “zayıf nokta” da.

Bırak tereddüt, tevil ve yorumlarla oyalanmayı. Sorumluluktan kaçış yeter, kendini mesul tut. Nefsini, öz canını kurban etmeye ruhunu hazırla ki, bütün İsmailler kurtulsun. İsmailler yerine “ben” i kes.

Ey nefsim, gel, sen de kurban et beklentilerini, dünyevi taleplerini ve Canan’a götürmeyen, O’nu hatırlatmayan her şeyi. Hazreti İbrahim vazife mesuliyetini babalık şefkatine tercih etti; sen de dava düşüncesini bütün beklentilerinin önüne geçir; arzularını mefkurene kurban ver; yoksa fedakarlıktan, O’nun yoluna kurban olmaktan bahis açma lütfen.

17 Nisan 2011 Pazar, 4:10

Zühd

Zühd Kavramının Lügat Anlamı

Zühd, Arapça z h d fiilinin mastarı olup, lügatte bir şeye meyletmemek, rağbet etmemek, yüz çevirmek, ilgisiz davranmak ve terk etmek manalarına gelir. Bu terk etme işi, o şeyi küçümsemekten, günah saymaktan veya azlığından dolayıdır. Bütün dilciler, z h d kökünden türeyen kelimelerde azlık veya azla yetinme manasının ortak olduğu konusunda müttefiktirler. Kısaca, zühd, isteksizlik, rağbetsizlik, önemsizlik, terk etmek, kötü kabul edilen şeylerden yüz çevirmek, dünyaya buğzetmek, mâsivâyı terk anlamlarına gelmektedir.

Zühd sahibi olanlara; zahid denilir.Zühd, dünyayı tamamen terk edip çalışmayı bırakmak, dünya nimetlerine sırt çevirip, kuru ekmek yiyerek aba giymek değil, lezzet verici şeyleri azaltmak, onlara dalmamaktır. Başka bir ifadeyle: Ahireti unutup, dünyaya esir olmamaktır.

Allah (c.c) kullarının yararlanması için çeşit çeşit nimetler yaratmış, dünyayı güzellik ve lezzetlerle donatmıştır. Bunlardan yararlanmak herkes için olduğu gibi Müslüman için de tabii bir haktır. Ancak, Müslüman’ın dikkat etmesi gereken husus, dünya nimetleri ve zevklerinden istifade etmek için, meşru olmayan yollara sapmamak, israf etmemek ve haramlara dalmamaktır. Müslüman meşru sınırlar içerisinde dünya nimetlerinden istifade ederken ahireti hiç bir zaman unutmamalı, asıl zevk ve nimetlerin orada olduğunu bilmelidir. Kısaca, ahireti unutup, dünyaya gönül vermemelidir.

Zühd üç kısma ayrılır

a- Haramları terk etmek:Zühdün, bu türünün bütün Müslümanlarda bulunması gerekir. Herkes için farzdır.

b- Helâllerden, gerekli olmayanları terk etmek:Bu kullukta ileri derecelere ulaşanlarda bulunur.

c- Allah'la meşgul olmayı engelleyen her şeyi terk etmek:Bu da, "Ârif ' denilen Allah'ı tam bilip ona itaat eden kullara ait olan zühddür.

Kur’ân’da Dünya Hayatı ve Zühd

Zâhid kelimesi Kur’ân-ı Kerim’de terim olarak, “rağbet etmemek” manasında, sadece bir yerde geçmektedir. Bu ayette, Hz. Yusuf(a.)’ın kardeşleri tarafından kuyuya atılması, bir kervan tarafından bulunup satılması hikâye edilirken zikredilmektedir. Mahiyet açısından ise, dünyadan nasibini unutmamakla birlikte Allah Teâlâ’yı hatırdan çıkarmamak, ticaret ve alış-verişin, O’nu anmaktan, namazı kılmaktan ve zekâtı vermekten alıkoymaması şeklinde dile getirilmektedir. Kur’ân’da dünya ve mâsivâya tavır koyup, onlardan yüz çevirmek, Allah’a yönelmek "tebettül” olarak ifade edilmiştir. Dünya ile ahiret arasında bir tercih yapma mecburiyeti ortaya çıktığı zaman hiç tereddüt etmeden ahiret hayatının tercih edilmesi istenmiş, aksi davranışta bulunanlar şiddetle kınanmıştır.Zira Kur’ân-ı Kerim’in tasvirine göre, dünya hayatı; insanı aldatan bir metâ’, ahiret hayatına oranla önemsiz, faydası, ahiretin yanında pek az, oyun, oyalanma ve eğlenceden ibaret, basit bir şeydir.

“Allah'ın sana verdiğinden (O'nun yolunda harcayarak) ahiret yurdunu iste; ama dünyadan da nasibini unutma. Allah sana ihsan ettiği gibi, sen de (insanlara) iyilik et. Yeryüzünde bozgunculuğu arzulama. Şüphesiz ki Allah, bozguncuları sevmez”.(Kasas, /77)

“Onlar, ne ticaret ne de alış-verişin kendilerini Allah'ı anmaktan, namaz kılmaktan ve zekât vermekten alıkoyamadığı insanlardır. Onlar, kalplerin ve gözlerin allak bullak olduğu bir günden korkarlar”. ( Nur, /37)

“(Kârun) ziynet ve ihtişam içinde kavminin karşısına çıktı. Dünya hayatını isteyenler 'Keşke Kârun'a verilenin bir benzeri de bize verilseydi. Gerçekten onun büyük şansı var' dediler. Kendilerine ilim verilenler '(Ey Kârun gibi dünyayı isteyenler!) Yazıklar olsun size! İman edip sâlih amel işleyen için Allah'ın sevabı daha hayırlıdır' dediler.”(Kasas/79-80)

“Nihayet o gün (dünyada yararlandığınız) nimetlerden elbette ve elbette hesaba çekileceksiniz.”(Tekasür /8)

“Bilin ki, dünya hayatı ancak bir oyun, ‘(eğlence türünden) tutkulu bir oyalama', bir süs, kendi aranızda bir övünme (süresi ve konusu), mal ve çocuklarda bir çoğalma tutkusudur. Bir yağmur örneği gibi; onun bitirdiği ekin ekicilerin (veya kâfirlerin) hoşuna gitmiştir, sonra kuruyuverir, bir de bakarsın ki sapsarı kesilmiş, sonra o, bir çer-çöp oluvermiştir. Ahirette ise şiddetli bir azab; Allah'tan bir mağfiret ve bir hoşnutluk (rıza) vardır. Dünya hayatı, aldanış olan bir metadan başka bir şey değildir.”(Hadid /20)

Ebu Zerr (radıyallahu anh) anlatıyor: "Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm) Kâbe'nin gölgesinde otururken yanına geldim. Beni görünce:

-"Kâbe'nin Rabbine kasem olsun onlar zararda" buyurdu. Ben:

- Ey Allah'ın Resulü, annem babam sana feda olsun, onlar kimlerdir? dedim. Buyurdu ki:-

-"Onlar malca çok olanlardır. Ancak-eliyle ön, arka, sağ ve sol taraflarını göstererek- şöyle şöyle bol bol vermelerini emredenler müstesna"dedi ve hemen ilâve etti:

-"Böyleleri ne kadar az! Şunu bilin ki, devesi, sığırı, davarı olup da zekâtını vermeyen her insan kıyamet günü, o malları, mümkün olan en iri ve en semiz şekilde karşısına çıkıp, sırayla boynuzlarıyla toslayacak, ayaklarıyla çiğneyecek. Sonuncusu da bu muameleyi yapınca birinci tekrar başlayacak. Bu hal, insanlar arasındaki hüküm bitinceye kadar devam edecek.(Müslim, Zekât: 301, (590); Buhârî, Eymân: 3, Zekât: 43; Tirmizî, Zekât: 1,)

İbn-i Ömer anlatıyor: "Bir gün Rasulullah (aleyhissalâtu vesselâm) bize hitâb ederek şöyle buyurdular:

"Sıkılık huyundan kaçının. Zira sizden önce gelip geçenler bu huy yüzünden helâk oldular. Şöyle ki: Bu huy onlara cimrilik emretti, onlar hemen cimrileşiverdiler, sıla-ı rahmi kesmelerini emretti, hemen sıla-ı rahmi kestiler, doğru yoldan çıkmayı (fücur) emretti, hemen doğru yoldan çıktılar."(Ebû Dâvud, Zekât: 46 )

Sıkılık diye tercüme ettiğimiz kelimenin aslı "şuhh"dur. Cimriliği de içine alan bir huyu ifade eder. Bu huy, pek çok fenalıkların kaynağı durumunda olan bencilliğe benzetilebilir. Nitekim bencil insan, maddî mânevî her imkânı kendi kaprislerini tatmine sarf ederek pek çok beşerî müesseseleri yıkar, sosyal bağları koparır. Sözgelimi sıla-i rahim, yakınlara ilgiyi, hediyeleşmeyi, ihtiyaç sahibine yardımı gerektirir. Bencillikle cimrileşen bunları kaldırır atar. Fücuru bazı âlimler "yalan", bazı âlimler "zina" olarak anlamışlar, bazı âlimler de (nebevi) "doğruluktan ayrılma" diye tercüme etmiştir. Demek ki, insan sıkılığa, bencilliğe düştü mü, nefsin hâris hissiyatını tatmin yolunda pek çok fenalıkların kapısını açmış, birçok hayır kapılarını da kapamış olmaktadır.

Ka'b İbnu İyâz (radıyallahu anh) anlatıyor; "Rasulullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ı şöyle derken işittim:

"Her ümmet için bir fitne vardır, benim ümmetimin fitnesi de maldır."(Tirmizî, Zühd: 26 )

Tirmizî'nin sahih olduğunu belirttiği bu hadisle Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm) "mal" konusuna dikkat çekmiştir. Şârihler, hadiste geçen "fitne'yi dalâlet ve masiyet, yani sapıtma ve Hakk'a isyan olarak anlarlar. Yani bu ümmeti hak yoldan ayıracak, İslâm'dan uzaklaştıracak en mühim âmil "madde ve mal" olmaktadır. İslâm düşmanı gizli ve açık komitelerin, mahallî ve beynelmilel teşkilatların Müslümanları ayartabilmek için en ziyade "madde"ye dayandıklarını müşahede ettikçe, nice yakınlarımızın, bu vatan evlatlarının maddî menfaat sebebiyle dinden koptuklarını gördükçe, "Kâfirler mallarını, Allah'ın yolundan insanları alıkoymak için harcarlar ve daha da harcayacaklardır." (Enfal: 8/36) ayetinin teyidini görmekle Rasulullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın benzeri ihbaratında ortaya çıkan gaybtan haber mucizesi karşısında hayranlığımızı ifade etmekten kendimizi alamıyoruz.

Bu ve bundan sonra da göreceğimiz bir kısım hadisler, yanlış yoruma sebep olmamalı. İslâm temelde servete, kuvvete karşı değildir. Bilakis, pek çok hadis Müslüman’ı kazanmaya teşvik eder. Dinimizin mühim bir parçasını teşkil eden zekât, sadaka gibi farz ve mendup emirlerin yerine getirilmesi, cihad vazifesinin başarıyla yürütülmesi hep "mal"a, mal sahibi olmaya bağlıdır. Keza: "Veren el alan elden üstündür", "Kuvvetli mü'min, Allah nezdinde zayıf mü'minden daha hayırlı, daha üstün, daha sevgilidir","Müttakî olana zenginliğin bir zararı yoktur"gibi hadisler, "(Ey mü'minler!) onlara karşı gücünüzün yettiğince -Allah'ın düşmanı ve sizin düşmanlarınızı ve bunların dışında Allah'ın bilip, sizin bilmediğinizi yıldırmak üzere kuvvet ve savaş atları hazırlayın"(Enfal:8/60), gibi ayetler Müslüman’ı çalışmaya, kuvvetli olmaya teşvik etmektedir.

Öyle ise, "mal" ve "madde"yi kınayan ifadelerin gayesi, bunların, her an uyanık olunmadığı takdirde ahlâki ve dinî hayatımızda sebep olacağı sefahat ve düşüklüklere karşı uyarmaktır.

Unutmayalım ki, bütün terakki ve kalkınma hareketleri yoksulluk ve darlıktan doğduğu halde, duraklama ve gerileme hareketleri de doruk noktasına ulaşan bolluk ve zenginliğin getirdiği rehavet ve sefahatle başlamaktadır. Bunun en güzel örneği Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm)'in kurduğu İslâm devletidir. Zaman zaman açlıktan düşüp bayılan, açlığını hafifletmek için karınlarına taş bağlayan insanlar, onun temelini atıp, kısa zamanda üç kıtaya uzanan bir devlet hâline getirmişlerdir. Şu halde Allah elçisi, ezelî ve ebedî hakikatlerin tebliğcisi olan Peygamberimiz (aleyhissalâtu vesselâm)in "mal" ve "madde" karşısındaki uyarılarına iyi kulak vermek, onları iyi anlamak gerektir:

"Allah'a kasem olsun sizin için fakirlikten (darlıktan) korkmuyorum. Sizin için öncekilere genişleyip (bollaştığı) gibi size de dünyanın genişleyip bollaşmasından, onlar gibi sizin de dünyalık yarışına düşmenizden, dünyalığın onları helâk ettiği gibi, sizi de helâk etmesinden korkuyorum."

Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm)'in "mal" karşısındaki tutumunu kavramada şu hadisi görmemiz yeterlidir:

"İnsanlar dünyalık karşısında dört kısımdır: Bir kul vardır, Allah ona mal ve ilim vermiştir, o bu mal hususunda Allah'tan korkar da onu sıla-ı rahimde harcar, malda mevcut olan Allah'ın hakkını bilir ve yerine getirir. İşte bu en yüce mertebeyi elde eder.

Bir diğer kul vardır, Allah ona ilim vermiştir fakat mal vermemiştir, ancak iyi niyet sahibidir, şöyle der: Eğer malım olsaydı falanca gibi hayır yollarında harcayacaktım. Allah onu niyetiyle kabul eder ve ecir yönüyle önceki ile eşit olur.

Bir üçüncü kul vardır, mal sahibidir, ancak Allah ilim vermemiştir, malını şehvet yolunda cahilane harcar. Ne Rabbinden korkar ne de onunla sıla-i rahimde bulunur. Malda mevcut Allah'ın hakkını da bilmez. Bu en fena bir mertebedir.

Dördüncü bir kimse daha vardır. Allah ona ne mal ne de ilim nasip etmiştir. Ancak, sefihlere gıpta ile: "Eğer param olsaydı der, falanca gibi harcar onun gibi yaşardım." Bu da niyeti ile o sefih gibi olur ve günahta eşit olurlar.”

Sahabeler İslâm’ın birer yönünü temsil eder.

Her bir sahabe, öne çıkan özelliği ile kendi şahsında İslâm’ın bir yönünü temsil eder. Onların hayatı ve anlayışları bir bütünlük içinde değerlendirildiğinde Sünnet’in incelikleri ortaya çıkar. Zira onlar Allah Rasulu s.a.v.’den görmüş oldukları İslâm’ı yaşıyorlardı.

Zühd ve takva sembolü sahabe Ebu Zer Gıfârî (r.a.)

Hz. Ebu Zer Gıfârî hazretleri de dünyaya yüz vermeyen, gönlünü Allah’tan başka şeyle meşgul edecek ne varsa elinin tersiyle iten mizacıyla “Allah adamı” olma idealinin temsilcisi olmuştur. O sahip olduğu tavizsiz zühd anlayışı ile Müslümanların ihtiyaçtan fazla mal mülk edinmemeleri gerektiğini, ihtiyaç fazlası ne varsa Allah yolunda harcamaları gerektiğini savunuyordu. Bunun aksi anlayış ve tavrı şiddetle eleştiriyordu. İhtiyaç fazlası mal biriktirmezdi

Allah Rasulu (s.a.v.) Ebu Zer (r.a.)’ın memleketi Gıfar’a dönmesini ve İslâm’ı orada yaymasını istedi. Bunun üzerine hemen yola çıkıp Gıfar’a geldi. Bir zaman sonra Gıfarlıların yarısı Müslüman olmuştu. Kalan yarısı da Hicret’ten sonra Müslüman oldu.

Hz. Ebu Zer (r.a.) evlenince Medine’nin dışında çölde kendine küçük bir ev yaptı ve hanımıyla birlikte orda yaşamaya başladı. Bir gün eski arkadaşlarından birisi ziyaretine geldi. Arkadaşı gördüğü manzaraya çok şaşırdı ve sordu:

– Eşyaların nerede?

– Bizim başka bir evimiz var ki, değerli eşyalarımızı oraya gönderiyoruz, dedi.

– Sen uzun bir süredir buradasın, birkaç parça eşyanın olması gerekmez mi?

– Bu evin sahibi bir an bile burada kalmaya izin vermiyor, dedi. Sonra misafirine bakarak şöyle devam etti:

– Allah’a yemin ederim ki benim bildiklerimi siz biliyor olsaydınız kadınlarınızla beraber olamazdınız, yataklarınızda yatamazdınız. Yine yemin ederim ki O beni meyvesi tükenince kesilip yok olan bir ağaç gibi yaratmıştır.

– Evet, ama bu seni dünyadan faydalanmaktan engellemiyor mu?

– Allah’ın Rasulu bana: “O insana yazıklar olsun ki, hem ahirete imanı vardır, hem de bu hilekâr dünyadan faydalanmağa çalışır.”demişti.

“Yalnız yaşayıp yalnız ölecek ve tek başına diriltilecek”

Bir gün Hz. Osman r.a. hizmetçisi ile ona yüz dinar gönderdi. Ebu Zer kabul ederse o da köleyi serbest bırakacaktı. Yalvardı köle:

– Özgürlüğüm buna bağlı, kabul et bu hediyeyi. Cevabı şu oldu:

– Benim köleliğim de bunu almaktır.

Allah Rasulu s.a.v.’in hakkında “Yalnız yaşayıp yalnız ölecek ve tek başına diriltilecek..” dediği Ebu Zer Gıfarî r.a. Rebeze’de çöldeki evinde vefat ettiğinde yanında sadece hanımı, kızı ve hizmetçisi vardı. Hanımı yola çıkarak eşini defnedecek birilerini gözlemeye başladı. Bir zaman sonra oradan geçmekte olan Abdulah bin Mesud r.a.’ın kafilesine denk geldi. Abdullah bin Mesud r.a. Ebu Zer hazretlerini kefenledi, gözyaşları içinde namazını kıldırdı ve çöle defnetti.

Ebu Zer r.a. bize, paranın bütün değerleri ezip geçtiği modern dünyaya yalnızlığı ve yalınlığı ile çölden sesleniyor. Orada, ama daha çok kalbimizde ve zihnimizde, fani dünyaya yüz vermemenin, gerçek zahitliğin bayraktarlığını yapıyor.

16 Nisan 2011 Cumartesi, 12:47

Şehadetname'ye Yazı Ekleyebilirsiniz

Rahmân (çok merhametli olan Allah), Kurân'ı öğretti. İnsanı yarattı. Ona beyanı öğretti. (Kalem 1-4)

Şehadetname olarak 3 yıldır çeşitli içerikler sunmaya çalıştık takipçilerimize. Yazarlarımız da bize katkı bulunmaktan çekinmediler. Allah onlardan razı olsun.

Sosyal medya ortamlarının kalabalıklaşması, nezih ortamlara denk gelmeyi zorlaştırdı. Biz elimizden geldiğinde Allahın kitabî ayetlerini, Allahın insanî ayetleri ile buluşturmak istedik. Bu doğrultuda videolar hazırladık, yayınladık.

Şimdi sitemizin içeriğinin siz ziyaretçilerimizce de oluşturulmasına imkân sağlamaya karar verdik. Gerek fikrî münazaralara zemin hazırlama, gerekse İslâmî bir fikir arşivi oluşturmayı amaçladık.

Yayınlayacağımız yazıların tamamına katılmamız tabii ki söz konusu değildir. Bununla beraber farklı fikirdeki Müslümanlara, fikirlerini beyan etme ortamı sağlamak istedik. Müslümanların da çatışmadan münazara edebileceğini göstermek istiyoruz.

Yazı disiplini oluşturmak için bir takım şartlar getirmeyi uygun bulduk. Eğer bu çerçeveyi korursak düzenli bir tartışma ortamı oluşturabiliriz inşallah.

Şehadetname’de yayınlamak istediğiniz yazıların yayınlanmasını istiyorsanız, aşağıdaki şartları mutlaka uymalısınız. Yazınızı gönderdiğiniz andan itibaren bu şartları okumuş, anlamış ve kabul etmiş sayılırsınız.

1. Şehadetname’ye gönderdiğiniz yazı için herhangi bir telif hakkı ödenmemektedir. Sitemiz kâr amacı gütmeyen bir yayın politikası izlemektedir. İşimiz “ila’yı kelimetullah”tır.

2. Sitemize gönderdiğiniz yazılar, fikir beyan etme amacı taşıdığı sürece yayınlanır. Ancak sitemiz yöneticileri bu konuda sorumlu ve/veya mecbur tutulamaz.

3. Yazıda söz konusu düşünceler, fikirler tamamen yazı sahibini bağlar. Yazı içeriği ve fikriyatı sitemizin çizgisinde olmayabilir. Bu konuda kıstasımız, yazının fikir beyan etme amacı gütmesidir.

4. Her yazı diğer yazılarınızdan bağımsız olarak değerlendirilecektir. Sitemiz yöneticileri, yazınızın yayınlanması, yayından kaldırılması konusunda hak sahibidirler.

5. Yazınızın eklenmesi için üyelik şartı aramamaktayız. Lakin üye olursanız, etkileşimimiz daha sağlıklı olacağı için tavsiye edilir.

6. Yazınıza gelen yorumların tamamı, hakaret içermediği sürece yayınlanır. Site yöneticileri, gelen yorumları yayınlama tasarrufuna sahiptir.

YAZILARINIZI EKLEMEK İÇİN ŞU ADRESİ KULLANABİLİRSİNİZ : http://www.sehadet.name/yazi-ekle

14 Nisan 2011 Perşembe, 3:26

Modern Zamanın Sömürü Aracı : Futbol

Allah dünyanın sadece ahiret azığı olduğu, dünyaya verilecek değerin ahrete verilecek değer yanında söz konusu edilemeyeceğini sıklıkla dile getirir. Kulun dünya nimetlerine vermesi gereken değerin üst sınırını sürekli hatırlatır.

Modern çağın Müslümanları, tıpkı “Sanayi Devrimi” ve sömürge devletlerinin belli bir refah seviyesine erişmiş halkları gibi oyalanacak çeşitli “meta”lar edindiler. Cahiliyye devrinin insanlarının mal ve evlat ile oyalandıkları gibi… Kur’anın evrensel mesajını doğru kavrayamayan insanlar, Allah’ın sıklıkla ve şiddetle sakındırdığı “dünya hayatının geçici lezzetlerine” kendilerini kaptırdılar.

1900’lü yılların başlarında artık ger tarafta duyulmaya başlayan, 1930’dan sonra diktatörlere ait “dünya görüşlerinin” dünyaya yayılması için fırsat olarak görülen, kimi zaman iki ülke arasındaki ithalat-ihracat dengesinde etkili olan bir spor dalından bahsedeceğiz size : Futbol

(1974’teki Arjantin-Peru mücadelesinde Arjantin’in gruptan çıkması için Peru’yu 6-0 yenmesi gerekiyordu. İki ülke arasındaki et ticaretinin önemi bu karşılaşmanın sonucunu belirledi. Et için Arjantin’e muhtaç olan Peru maçı 6-0 “kaybetmek zorunda kaldı”)

Kimi rivayetlere göre ilk defa Çinli askerler arasında oynanan bir oyun, kimi rivayetlere göre de İngiliz icadı bir oyun. Modern zamandaki halini alana kadar bir çok evreden geçti. Başlarda belki sadece bir spor veya eğlence aracı olarak görülen futbol, kitleleri peşinden sürükleyen endüstriyel bir sektör haline geldi. Biz analizimizi yaparken her şeyde olduğu gibi Kur’an’dan referans alacağız.

Batı Dünyası Futbolun Peşinden Koşuyor

İnsanlar kendilerini bu “endüstriyel hastalığa” kendilerini fena halde kaptırdılar. Özellikle 2. Dünya Savaşı yıllarında futbol Hitler’in dahi “acaba neymiş bu?” dedirtecek kadar dikkatini çekti.

İlk Dünya Kupası 1930 yılında yapıldı ve sadece 1942 ve 1946 yıllarında 2. Dünya Savaşı sebebiyle yapılamadı. Onun dışında her dört yılda bir düzenli olarak tekrarlandı. Ne ekonomik buhranlar, ne dünyada patlak veren savaşlar, ne de herhangi bir siyasî çekişme bu turnuvaların oynanmasına mani olmadı. Nasıl olsun ki? İletişim ve ulaşım olanaklarının son derece kıt olduğu 1930 yılında bile Dünya Kupası 590.549 seyirci çekebilmiştir. http://www.fifa.com/worldcup/archive/edition=1/index.html

Kitleleri bu kadar kolay peşinden sürükleyen, bu kadar uyuşturabilen bir mekanizma, elbette diktatörlerin de dikkatini cezbetmişti. Faşist Mussolini 1934 Dünya Kupası’nı, faşizm propagandası için bulunmaz bir fırsat olarak görmüştü. Mussolini dönemi İtalya’yı anlatan Faşizm adli kitapta festivallerin ve fuhşun nasıl kullanıldığını, faşist kurmayların meydanlarda propaganda yaparken hep cinselliği öne çıkararak kitleleri hayvansı çığlıklarla kendilerinden geçirttiklerini yazmaktadır. (Ural Eroğlu)

Yine Hitler, 1936 Berlin Olimpiyatları’nı, üstün Alman ırkının bütün dünyaya tanıtılması için bir fırsat olarak gördü. Lakin siyahî atlet Jesse Owens’in yarışı birinci olarak tamamlaması, Hitler’in öfkeyle stadı terk etmesine yol açtı. http://tr.wikipedia.org/wiki/Jesse_Owens

Futbol-Fado-Fiesta

1932’de iktidara gelip öldüğü yıl olan 1968’e kadar Portekiz’de iktidarda kalan António de Oliveira Salazar, futbol’un ve nefsaniyetin insan üzerindeki güçlü etkisini sembolize ettiği meşhur 3 F’yi kullanıyordu. Futbol , Fado, Fiesta. Spor yazarı İbrahim Altınsay’a göre:‘Fado’nun sözcük anlamı ‘kader’… Hüzünlü, yanık bir müzik. Belli ki Müslüman Mağriplilere dayanan kökleri var. Bugün de en iyi Fado’nun Lizbon’da Mağriplilerin kurduğu Alfama semtinde dinlenmesi rastlantı olmasa gerek…

Kimileri 3F’nin üçüncüsünün Fiesta değil Fatima(din) olduğunu iddia ederler. Salazariktidarı ele geçirince bütün sendikaları ve sivil örgütleri kapatıyor, ifade ve örgütlenme özgürlüğünü halkın elinden alıyor. “Emekçiler ne yapacak şimdi” sorusuna verdiği cevap ise “Onlar da 3F ile idare etsinler” gibisinden bir şey. Başka bir versiyonu da, “Ben Portekiz’i 3F ile 36 yıl yönettim”. http://bit.ly/dWZmMV

1939’da iktidara gelen bir diğer faşist diktatör General Franco da futbolun cazibesine kapılmış. “Bana yüz bin kişiyi uyutacak bir beşik yapın” diyerek verdiği emirden sonra Madrid’e Santiago Berbabeu stadı yapıldı. Sorunlara karşı halkı nasıl teskin ettiği sorusuna “onları yüz bin kişilik beşiklerde uyutuyorum” şeklinde cevap vermiştir.

Aslında çok da eskilere gitmeye gerek yok. 2006 Dünya Kupası’nın düzenlendiği Almanya, gelecek turistlerin çoğunun erkek olduğunu hesab ederek, işçi adı altında Doğu Avrupa ülkelerinden 40 bin kadın getirmiştir. Bu kadınlar tabii ki fuhuş sektörünün “işçileriydi”.

Demek ki futbol, insanları peşlerinden sürükleyebilen bir şeydi. Demek ki futbol, gündeme getirildiğinde insanlara “bütün dertlerini unutturan” bir şeydi.

Her haz veren dünyalık gibi bunun da ticareti yapılmalıydı. Kitleler uyutulmalı ve uyuşturulmalıydı. İnsanlar zamanlarını bunlarla öldürmeliydi. “Başka şeylere” zaman bulamamalıydılar.

Nitekim öyle de oldu. Futbol hastalığı insanları sardı. İnsanlar futbolla yatıp futbolla kalkıyordu. İnsanların hayallerini artık futbolcu olmak süslüyordu.

Batı taklitçiliği ve sınırsız özenti Müslümanların da kanına girdi ve kendini bu yolda “feda edecek” kadar kaptırdı. Bu kendini kaptırmanın sonu maalesef gelmedi. Artık Müslümanlar da bu nefsaniyet ürünü, kapitalist düzenin yeni sömürge aracı olan futbol hastalığına tutuldular.

Bir sonraki yazımızda inşallah futbolun Müslümanlar üzerindeki etkileri hakkında konuşacağız.

10 Nisan 2011 Pazar, 5:19

Diri Kalp - El Fevaid

Şayet; "Öğüdün tesir etmesi için âyet-i kerime'de geçen bütün şartların hepsinin birlikte gerçekleşmesi gerekir.

Şöyle ki: Yüce Allah'ın, "veya hazır bulunup kulak veren..." âyetinde geçen (veya) edatının bu mânada olduğunu, bu edatın cemi mânasında geldiğini, bunun iki şey arasındaki mâna ayrımını veren (veya) edatı olmadığını" söyleyen bir görüş ortaya atılsa;

şu şekilde cevap verilir:

Bir defa bu güzel bir soru ve ona şöyle cevap veririz:

"Kendisine Kur'an âyetlerinin okunduğu muhatap kişinin hâline itibarla kelam -veya- edatı ile çıkmış oluyor. Çünkü insanlardan kimisi var ki, kalbi diri ve anlamakta, fıtratı da oldukça olgundur. Kalbiyle tefekkür ettiğinde kalbi ve aklı Kuranın sıhhatine ve O'nun hak olduğuna delalet eder. Kur'an'ın haber verdiklerine de bu sefer kalp, şahit ve hazır bulunmakta, Kur'an'da varid olan âyetler de artık onun kalbine fıtratın nuru üzere bir nur olmaktadır. Şüphesiz ki bu durum Kur'an'da haklarında şöyle buyurulan kimselerin özellikleri cümlesindendir:

"Kendilerine ilim verilenler, Rabbinden sana indirilenin (Kur'an'ın) gerçek olduğunu bilir; onun, mutlak galip ve övgüye layık olan (Allah'ın) yoluna ilettiğini görürler." (Sebe, 6)

Onların haklarında Yüce Allah şöyle de buyurmuştur:

"Allah, göklerin ve yerin nurudur (aydınlatıcısıdır). O'nun nurunun temsili, içinde lamba bulunan bir kandil gibidir. O lamba bir billur içindedir; o billur da sanki inciye benzer bir yıldız gibidir ki, doğuya da batıya da nisbet edilemeyen mübarek bir ağaçtan çıkan yağdan tutuşturulur. (Bu öyle bir ağaç ki) yağı, neredeyse, kendisine ateş değmese bile ışık verir. (Bu ışık) nur üstüne nurdur. Allah dilediği kimseyi nuruyla hidayete iletir. Allah insanlara (işte böyle) misal verir; Allah her şeyi bilir." (Nur, 35)

İşte bu, fıtrat nurunun vahiy nuru üzere olduğunu ortaya koyar. Aynı zamanda kalp sahibi kimsenin bu kalbinin, hisseden diri bir kalp olduğunu da ortaya koymaktadır.

Bu âyetin (Yani Kaf, 37 âyet-i kerimesi. (Mütercim) içerdiği mâna ve konuları biz "İctimau'l Cuyuşil-İslâmiyyeti Ala Gazvîl Muattileti ve'l-Cehmiyyeti" adlı kitapta zikretmiştik.

Kalp sahibi kişi, kalbiyle Kur'an mânalarının arasını cem edip toplayan bir kalbin sahibi demektir. O'nun kalbi bu mânaları öyle bir telakki eder ki sanki bunların, kalbine yazıldığını görür ve bunları ezbere okuyuverir. Elbette ki insanlardan kimisi de var ki, kendisini bir türlü tam anlamıyla verememekte, kalbi titrememekte ve tam diri olmamaktadır. Kendisi için hak ile bâtılın arasını ayırt edici bir şahide ihtiyaç duymaktadır. Kalbinin diriliğine ve nuruna henüz erişememektedir. Fıtratının temizliği de, diri ve hisseden kalp sahibinin konumu demektir. Hidayete ulaşmasının yolu da, kendisini Kur'an okunduğu zaman başka sözlere yönlendirmemesidir. Kalbini Kur'an'ı anlayıp düşünmeye, tefekkür etmeye ve mânalarını akletmeye yönlendirmelidir. İşte bu durumda Kur'an'ın hak olduğunu anlayacaktır."

Dolayısıyla ilki, Kur'an'ın haber verdiklerini ve kendisini çağırdığı şeyleri bizzat aynıyla gören kimsenin durumudur.

İkincisi de, Kur'an'da olanları haber verenin doğru olduğunu bilen, inanan ve bunun yanı sıra "Sadece haber vermesi bana yeter" diyen bir kimsenin durumudur. İşte bu kimse sadece iman ettiğinin göstergesini ortaya koyan konumda bulunurken, ilki aynı zamanda ihsan konumunda olduğunu da ortaya koymaktadır. Bu ilkinde bulunan kişi, aynı zamanda yakinî ilme de ulaşmış demektir. O'nun kalbi, kendisinin aynel-yakin konumda olduğunu da müşahade eder. Küfürden çıkıp İslâm'a girdiğini ortaya koyan kesin tasdiki de onunla beraber ayrılmaz olmuştur.

Ayne'l-yakin iki kısımdır.

- Bir kısmı dünyada,

- Bir kısmı da âhirettedir.

Dünyada elde edeceği aynel-yakine gelirsek; bunun kalbe olan nisbeti şahidin bizzat aynına (=kendine) nisbeti gibidir.

Peygamberlerin gayba ait bildirdikleri ise, âhirette gözlerle görme olarak aynel-yakin kısmına girerken, dünyada ise, bu durum basiretle gerçekleşir. İşte bu da, her iki mertebede ki aynel-yakin kısımlarıdır.

(Ayne'l-yakin: Bizzat yakin olan kesinliğin kendisi anlamına gelir. Hiç şüphe ve uzaklık belirtmeyen, kesinkezlik ve bizzatlık ve hakikaten. Burada ise: Kesin görünecekler ve kesin müşahadeler mânasındadır. (Mütercim)

el-Fevaid

04 Nisan 2011 Pazartesi, 6:01

Kuran'dan Faydalanmanın Şartları

Allahu Teâlâ şöyle buyurmuştur:

"Muhakkak ki bunda kalbi olan veya hazır bulunup kulak veren kimseler için bir öğüt bulunmaktadır." (Kaf, 37)

İşte böyle...

Bunun tam tesir etmesi için, gerçekleşmesi gereken düsturların, konumlara olan bağlantısının, bu tesirin meydana gelme koşullarının, gerekli şartın meydana gelmesi ve bunlara mani olan etkenlerin kalkması gerekir. Ayet-i kerime bunların hepsini apaçık ve özlü bir anlatımla dile getirmekte, maksadı ortaya koymaktadır...

Ayet-i kerime'de buyurulan:

"Muhakkak ki bunda bir öğüt bulunmaktadır" cümlesi, sûrenin başından bu ayete kadar olan konulara işaret etmektedir. İşte bu, tesir edendir.

"Kalbi olan"ifadesine gelirsek, bu da (tesiri) kabul eden yerdir. Bundan murad ise, Allahu Teâlâ'yı akleden diri kalptir. Allahu Teâlâ'nın buyurduğu gibi:

"O'nun söyledikleri, ancak Allah'tan gelmiş bir öğüt ve apaçık bir Kur'andır. Diri olanları uyarsın ve kâfirler cezayı hak etsinler diye." (Yasin, 69–70)

Yani, diri kalpleri.

Âyette geçen, "Kulak veren" ifadesi ise; kendisine söylenenlere karşı hazır bulunup kulak vermek ve işitmeyi oraya yönlendirmek demektir. Nitekim bu da, söz ile tesir etmenin şartı anlamına gelir.

"Hazır bulunup"ifadesine bakarsak; bundan murad ise, kalbin şahit olması, hazır bulunup, kaybolmaması demektir.

İbn Kuteybeder ki:

"Allah'ın Kitabını dinlerken kalp ve idrak hazır ve şahit bulunmalı ve asla gafil olmamalıdır."

Şu var ki, kalbin başka yerde olması, tesir etmesi için engel teşkil etmektedir. Yani kendisine söylenenlere karşı kalp gaflette bulunmakta ve hazır olmamaktadır. Ona bakışlarını çevirmemekte, onu düşünmemektedir.

Öyleyse, tesir oluşmuşsa ki bu Kur'an-ı Kerim'in bizzat kendisidir

Kabul eden yerde oluşmuşsa - ki bu da akleden kalptir-,

Şart da meydana gelmişse -ki bu da kulak vermektir-,

Maniler de ortadan kalkmışlarsa -bunlarda kalbin gafil olması, âyetin hitabından çıkıp başka şeylere yönelmesidir-

O takdirde istenilen tesir meydana gelmiş demektir. Bu da: Faydalanmak ve öğüt almaktır.

el-Fevaid

Fotoğraf : http://t4m3r.deviantart.com/art/Quran-Al-Bakarah-26179312?q=boost:popular%20quran&qo=22

04 Nisan 2011 Pazartesi, 4:44

Şehadetname Mail Grubu

Esselamu aleykum ve rahmetullahi ve berekat.

Şehadetname Google grubumuz açıldı. Site içeriklerinden düzenli bir şekilde haberdar olmak istiyorsanız sizi Google Grup sayfamıza mail adresinizle kaydolmaya davet ediyoruz.

Sitemize eklenen içerikler, günlük veya haftalık olarak mail adresinize gelecek. Bunun için tek yapmanız gereken mail adresiniz ile kaydolmak.

Sürekli kullandığınız bir mail adresi ile kaydolmanız önerilir.

Şehadetname'nin Google Gruplarına erişmek için burayı tıklayabilir, kaydolmak için de bu adresi kullanabilirsiniz.

Allah ilminizi ve takvanızı arttırsın inşallah...

04 Nisan 2011 Pazartesi, 4:07

Milliyetçilik - Mahir Kaynak

Milliyetçilik genelde insanlar üzerinde olumlu etki yapan bir dünya görüşüdür. Ancak bir milleti tanımlayan genel kabul görmüş bir kriter yoktur. Eğer aynı soydan gelenleri bir millet kabul edersek Amerikan ya da Osmanlı milletinden söz edilemez ve iki ülkenin de milliyetçi olması mümkün değildir. Oysa bunlar milliyetçi politikalar izlemiştir ve halen ABD’nin politikası küreselci eğilime karşı milliyetçi olma çabası olarak tanımlanabilir.

Genel eğilim milletin devleti yarattığı yönündedir. Oysa bunun tam tersi gerçektir ve her devlet kendi milletini yaratır. Osmanlı ve ABD bunun en iyi örnekleridir ve her ikisinde de halkı tanımlayacak ortak bir kriter yoktur. Ne soy ne de din birliği söz konusudur ama her iki halk da güçlü milletleri oluşturmuştur.

Birinci Dünya Savaşı’ndan sonra Osmanlının tasfiyesi ve yerine bir ulus devlet kurmak gerekiyordu. Yeni bir devletin yenilgi üzerine kurulduğunu söylemek halkta moral bozukluğu ve intikam duyguları oluşmasına neden olur. İstiklal Savaşı her iki duygunun oluşmasını engelledi ve devletimiz eşi görülmemiş bir zafer sonucu kuruldu ve Osmanlıyı tasfiye eden güç düşmanımız olmaktan çıkmakla kalmadı dostumuz oldu. Milletimiz dine dayalı olarak tanımlandı ve Balkanlar’daki Müslümanlarla Anadolu’daki Hristiyanlar yer değiştirdi. Kürtler bu kritere göre Türk sayıldıkları için azınlık olarak tanımlanmadılar ve sadece Hristiyanlar ve Yahudiler azınlık sayıldı. Osmanlı değerlerinin tümü terk edildi. Bu bir tercih miydi yoksa sınırlarımız dışında bir iddiamız olmadığının garantisi miydi sorgulanmalıdır.

Bugün milliyetçiliğimiz iyi tanımlanmamış, herkesin kendine göre yorumladığı bir anlama sahip görünüyor. Mesela bir Kürt soyundan, dilinden ve kültüründen söz etmek bölücülük sayılıyor. Oysa farklılık ayrışma değildir. Bütünlüğünüze sahip çıkacak gücünüz yoksa birbirinizin kardeşi bile olsanız güçlü olanlar sizi paramparça eder. Bu kadar çok Arap devleti olması onların farklı milletler olduğu anlamına mı gelir?

İnsanları bir arada tutan yönetici gücün etkinliğidir yani devletlerinin hem güç hem de akıl olarak başkalarının kontrolüne girmemesidir. Milleti şöyle tarif edebiliriz: Bir arada yaşama iradesine sahip, gelecek tasavvurları aynı olan insanlar topluluğudur. İnsanların doğuştan sahip oldukları soy ve din gibi özellikler bu tanımı etkilemez. Kurulacak medeniyet halkın ortak ürünüdür ve herkesin buna katkı yapabilmesi için düşünce ve ifade özgürlüğünün sağlanması gerekir. Kardeşlik soy ve din ortaklığından değil düşünce benzerliğinden ya da birbirinin düşüncesini bilmenin yararlı olduğunu kabul etmekle oluşur. Devlet fertler üzerindeki bir güç değil onların ortak aklıdır. Devletten şikayet kendinden şikayet anlamındadır ve eğer onun uygulamalarından memnun değilseniz yıkmak yerine düzeltmek için uğraşmalısınız. Bunu sokaklarda güç kullanarak değil düşünerek ve herkese anlatarak gerçekleştirebilirsiniz. Libya gibi bir ülkede yıllarca aynı devletin yönetiminde yaşayıp bir gün sokaklarda savaşmak sizin değil başkalarının projesidir. Hastalığı tedavi zor, önlemek daha kolaydır. Bu da güce değil akla ihtiyaç gösterir ve güç aklın hizmetinde olduğu sürece halk mutlu olur ve birbirine öldürmek gibi haysiyetsiz bir savaşı kahramanlık olarak algılamaz.

03 Nisan 2011 Pazar, 4:31

Şehadetname - Hakka Şehadet Çağrısı - Rss

Veda... Sitemiz Yayın Hayatına Son Veriyor.

07 Kasım 2011 Pazartesi, 2:38

Tesbih Kurbanları

"Büyük Cihad Nedir" Sorusunun Cevabını Kur'an Veriyor Oysa ki; "Büyük cihad nedir?" diye Kur'an'a sorduğumuzda, Kur'an bize 'büyük cihad'ın ne olduğunu açıkça söylüyordu:

Gassal Elinde Meyyit Olmak

26 Ağustos 2011 Cuma, 11:30

Oruç Nedir? Neden Tutuyoruz?

04 Ağustos 2011 Perşembe, 12:38

Çarşaflı Erkekler

14 Haziran 2011 Salı, 2:59

Rabıta Nedir? - Ferit Aydın

21 Mayıs 2011 Cumartesi, 8:54

Faiz - Mevdudi

21 Mayıs 2011 Cumartesi, 8:15

Risale-i Nurlardaki Büyük Yanlışlar

RİSALE-İ NURLARDAKİ BÜYÜK YANLIŞLAR :

16 Mayıs 2011 Pazartesi, 12:01

Resulallahın Hakkı Beyan Etmesi

27 Nisan 2011 Çarşamba, 3:33

Internet Explorer Kullanıcıları Dikkat!

21 Nisan 2011 Perşembe, 7:36

Doğru Bildiğimiz Yanlışlar

21 Nisan 2011 Perşembe, 6:46

Doğrulama Kodu Neden Gerekli?

18 Nisan 2011 Pazartesi, 2:20

Hakkımızda

18 Nisan 2011 Pazartesi, 1:17

Tağutunu Kurban Et

17 Nisan 2011 Pazar, 4:10

Zühd

Kur’ân’da Dünya Hayatı ve Zühd

16 Nisan 2011 Cumartesi, 12:47

Şehadetname'ye Yazı Ekleyebilirsiniz

14 Nisan 2011 Perşembe, 3:26

Modern Zamanın Sömürü Aracı : Futbol

10 Nisan 2011 Pazar, 5:19

Diri Kalp - El Fevaid

04 Nisan 2011 Pazartesi, 6:01

Kuran'dan Faydalanmanın Şartları

04 Nisan 2011 Pazartesi, 4:44

Şehadetname Mail Grubu

04 Nisan 2011 Pazartesi, 4:07

Milliyetçilik - Mahir Kaynak

03 Nisan 2011 Pazar, 4:31

"Büyük Cihad Nedir" Sorusunun Cevabını Kur'an Veriyor

Oysa ki; "Büyük cihad nedir?" diye Kur'an'a sorduğumuzda, Kur'an bize 'büyük cihad'ın ne olduğunu açıkça söylüyordu: