Hüseyin Aliyasir 10 Nisan 2011 Pazar, 5:19 1075 Defa Okundu

Allah dünyanın sadece ahiret azığı olduğu, dünyaya verilecek değerin ahrete verilecek değer yanında söz konusu edilemeyeceğini  sıklıkla dile getirir. Kulun dünya nimetlerine vermesi gereken değerin üst sınırını sürekli hatırlatır.

Modern çağın Müslümanları, tıpkı “Sanayi Devrimi” ve sömürge devletlerinin belli bir refah seviyesine erişmiş halkları gibi oyalanacak çeşitli “meta”lar edindiler. Cahiliyye devrinin insanlarının mal ve evlat ile oyalandıkları gibi… Kur’anın evrensel mesajını doğru kavrayamayan insanlar, Allah’ın sıklıkla ve şiddetle sakındırdığı “dünya hayatının geçici lezzetlerine” kendilerini kaptırdılar.

1900’lü yılların başlarında artık ger tarafta duyulmaya başlayan, 1930’dan sonra diktatörlere ait “dünya görüşlerinin” dünyaya yayılması için fırsat olarak görülen, kimi zaman iki ülke arasındaki ithalat-ihracat dengesinde etkili olan bir spor dalından bahsedeceğiz size : Futbol

(1974’teki Arjantin-Peru mücadelesinde Arjantin’in gruptan çıkması için Peru’yu 6-0 yenmesi gerekiyordu. İki ülke arasındaki et ticaretinin önemi bu karşılaşmanın sonucunu belirledi. Et için Arjantin’e muhtaç olan Peru maçı 6-0 “kaybetmek zorunda kaldı”)

Kimi rivayetlere göre ilk defa Çinli askerler arasında oynanan bir oyun, kimi rivayetlere göre de İngiliz icadı bir oyun. Modern zamandaki halini alana kadar bir çok evreden geçti. Başlarda belki sadece bir spor veya eğlence aracı olarak görülen futbol, kitleleri peşinden sürükleyen endüstriyel bir sektör haline geldi. Biz analizimizi yaparken her şeyde olduğu gibi  Kur’an’dan referans alacağız.

Batı Dünyası Futbolun Peşinden Koşuyor

İnsanlar kendilerini bu “endüstriyel hastalığa” kendilerini fena halde kaptırdılar. Özellikle 2. Dünya Savaşı yıllarında futbol Hitler’in dahi “acaba neymiş bu?” dedirtecek kadar dikkatini çekti.

İlk Dünya Kupası 1930 yılında yapıldı ve sadece 1942 ve 1946 yıllarında 2. Dünya Savaşı sebebiyle yapılamadı. Onun dışında her dört yılda bir düzenli olarak tekrarlandı. Ne ekonomik buhranlar, ne dünyada patlak veren savaşlar, ne de herhangi bir siyasî çekişme bu turnuvaların oynanmasına mani olmadı. Nasıl olsun ki? İletişim ve ulaşım olanaklarının son derece kıt olduğu 1930 yılında bile Dünya Kupası 590.549 seyirci çekebilmiştir. http://www.fifa.com/worldcup/archive/edition=1/index.html

Kitleleri bu kadar kolay peşinden sürükleyen, bu kadar uyuşturabilen bir mekanizma, elbette diktatörlerin de dikkatini cezbetmişti. Faşist Mussolini 1934 Dünya Kupası’nı, faşizm propagandası için bulunmaz bir fırsat olarak görmüştü. Mussolini dönemi İtalya’yı anlatan Faşizm adli kitapta festivallerin ve fuhşun nasıl kullanıldığını, faşist kurmayların meydanlarda propaganda yaparken hep cinselliği öne çıkararak kitleleri hayvansı çığlıklarla kendilerinden geçirttiklerini yazmaktadır. (Ural Eroğlu)

Yine Hitler, 1936 Berlin Olimpiyatları’nı, üstün Alman ırkının bütün dünyaya tanıtılması için bir fırsat olarak gördü. Lakin siyahî atlet Jesse Owens’in yarışı birinci olarak tamamlaması, Hitler’in öfkeyle stadı terk etmesine yol açtı. http://tr.wikipedia.org/wiki/Jesse_Owens

Futbol-Fado-Fiesta

1932’de iktidara gelip öldüğü yıl olan 1968’e kadar Portekiz’de iktidarda kalan António de Oliveira Salazar, futbol’un ve nefsaniyetin insan üzerindeki güçlü etkisini sembolize ettiği meşhur 3 F’yi kullanıyordu. Futbol , Fado, Fiesta. Spor yazarı İbrahim Altınsay’a göre:‘Fado’nun sözcük anlamı ‘kader’… Hüzünlü, yanık bir müzik. Belli ki Müslüman Mağriplilere dayanan kökleri var. Bugün de en iyi Fado’nun Lizbon’da Mağriplilerin kurduğu Alfama semtinde dinlenmesi rastlantı olmasa gerek…

Kimileri 3F’nin üçüncüsünün Fiesta değil Fatima(din) olduğunu iddia ederler. Salazariktidarı ele geçirince bütün sendikaları ve sivil örgütleri kapatıyor, ifade ve örgütlenme özgürlüğünü halkın elinden alıyor. “Emekçiler ne yapacak şimdi” sorusuna verdiği cevap ise “Onlar da 3F ile idare etsinler” gibisinden bir şey. Başka bir versiyonu da, “Ben Portekiz’i 3F ile 36 yıl yönettim”. http://bit.ly/dWZmMV

1939’da iktidara gelen bir diğer faşist diktatör General Franco da futbolun cazibesine kapılmış. “Bana yüz bin kişiyi uyutacak bir beşik yapın” diyerek verdiği emirden sonra Madrid’e Santiago Berbabeu stadı yapıldı. Sorunlara karşı halkı nasıl teskin ettiği sorusuna “onları yüz bin kişilik beşiklerde uyutuyorum” şeklinde cevap vermiştir.

Aslında çok da eskilere gitmeye gerek yok. 2006 Dünya Kupası’nın düzenlendiği Almanya, gelecek turistlerin çoğunun erkek olduğunu hesab ederek, işçi adı altında Doğu Avrupa ülkelerinden 40 bin kadın getirmiştir. Bu kadınlar tabii ki fuhuş sektörünün “işçileriydi”.

Demek ki futbol, insanları peşlerinden sürükleyebilen bir şeydi. Demek ki futbol, gündeme getirildiğinde insanlara “bütün dertlerini unutturan” bir şeydi.

Her haz veren dünyalık gibi bunun da ticareti yapılmalıydı. Kitleler uyutulmalı ve uyuşturulmalıydı. İnsanlar zamanlarını bunlarla öldürmeliydi. “Başka şeylere” zaman bulamamalıydılar.

Nitekim öyle de oldu. Futbol hastalığı insanları sardı. İnsanlar futbolla yatıp futbolla kalkıyordu. İnsanların hayallerini artık futbolcu olmak süslüyordu.

Batı taklitçiliği ve sınırsız özenti Müslümanların da kanına girdi ve kendini bu yolda “feda edecek” kadar kaptırdı. Bu kendini kaptırmanın sonu maalesef gelmedi. Artık Müslümanlar da bu nefsaniyet ürünü, kapitalist düzenin yeni sömürge aracı olan futbol hastalığına tutuldular.